Αλκυονίδες ψυχές

Ένας πίνακας ζωγραφικής με δυο γλαροπούλια να πετούν πάνω από τη θάλασσα κι ένα γαλάζιο μαντήλι στον αέρα, ζωγραφισμένος από έναν άντρα. Ένα βιβλίο σαν θαλασσινό φθινόπωρο, παρατημένο κι ανέγγιχτο για καιρό από τη γυναίκα που το έγραψε. Τοσκάνη και Κάτω Ιταλία, με μια Ελλάδα που υπάρχει πάντα στις ακτές που κοιτούν το Ιόνιο με νοσταλγία, χορεύοντας στην άμμο. Αλεξανδρούπολη, Κωνσταντινούπολη και Πρίγκηπος με μια Ελλάδα που επίσης υπάρχει ακόμα και αναπνέει ανάμεσα σε ένα λιμάνι, σε πεύκα και μαστιχόδεντρα.

Η Αλκυόνη και ο Μάρκος, δυο άνθρωποι που για κάποια χρόνια της ζωής τους, βίωναν παράλληλα, με την ίδια ένταση και με την ίδια ευαισθησία, στιγμές κι ανατροπές ζωής, ακόμα και την ίδια πικρή γεύση του θανάτου, μα και την αλμυρή ανάσα του έρωτα κι ας ζούσαν σε άλλους τόπους. Μέχρι που κάποιο ταξίδι τους έφερε κοντά, για πρώτη φορά στο βαγόνι ενός τρένου και όχι μόνο. Ποιές μελωδίες θα σκορπιστούν για χάρη τους, πόσα πετάγματα θα κάνει μια πεταλούδα με φτερά στα χρώματα του ουράνιου τόξου για εκείνους και πόσα θα ξεπεράσουν χωριστά μα και μαζί;

Η Ιρένα και ο Ρωμανός, δυο πλάσματα που για κάποιον λόγο έγιναν ένα, την ίδια ακριβώς στιγμή και που έπαιξαν με τον δικό τους τρόπο, καταλυτικό ρόλο στις υπάρξεις της Αλκυόνης και του Μάρκου. Η Νατάσα και ο Νίκος, που τους ένωσε μια παλιά μπαλάντα. Η Αντιγόνη κι ο Γιώργης, δυο διαμάντια, σταλάγματα μιας παλιάς και όμορφης ζωής.

Έρωτας, αγάπη, φιλία, μοίρα και θάνατος. Άραγε νικιέται ο πόνος και η απουσία που φέρνει ο θάνατος; Άραγε είναι ο έρωτας ανίκητος σε κάθε μάχη που ακόμα και με τον ίδιο μας τον εαυτό δίνουμε πολλές φορές; Άραγε μπορούν, κάποιοι άνθρωποι να αντέχουν και να ξεπερνούν τους χειμώνες της ζωής τους και να ανθίζουν ξανά σαν αλκυονίδες ψυχές μέσα στον κάθε παγερό Γενάρη όσο κι αν τους χάραξε με κρύες αναπνοές;

ISBN 9786185050207, έκδοση 2014

Λίγα λόγια για την συγγραφέαΜαίρη Τσίλη-2

H Μαίρη Τσίλη γεννήθηκε στις 15 Ιουνίου του 1973, ημέρα Παρασκευή ήταν κι έβρεχε. Ίσως γι” αυτό πάντα αγαπούσε κι αγαπάει τη βροχή.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κόρινθο. Από παιδί της άρεσε να διαβάζει βιβλία κι όταν κάθε βράδυ ξάπλωνε για ύπνο, ανάπλαθε με το μυαλουδάκι της, τις στιγμές της ημέρας που πέρασε και τις έφερνε στα μέτρα της και στα όρια των ονείρων της. Αυτά ήταν τα πρώτα δικά της παραμύθια.

Σπούδασε στη Νομική Αθηνών, μα τα παράτησε και δεν πήρε πτυχίο. Δε της ταίριαζε αυτή η σχολή παρά μονάχα λίγα ήταν τα μαθήματα που αγάπησε εκεί. Όπως π.χ. η Εγκληματολογία, η Ιστορία Εξωτερικής Πολιτικής, το Συγκριτικό Δίκαιο.

Προσπαθώντας να βρει δουλειά σε τράπεζα, γνώρισε τον άντρα της.

Παντρευτήκανε κι έχουνε δυο παιδιά. Μια κόρη, 15 ετών, κι ένα γιο, 9 ετών και η ζωή τους κι η καθημερινότητα τους μοιράζεται ανάμεσα σε Κόρινθο και Βραχάτι.
Όσο ήταν φοιτήτρια, έβγαλε το μεράκι του να «διδάσκω», κάνοντας ιδιαίτερα μαθήματα σε μαθητές γυμνασίου και λυκείου. Με τα πρώτα της κέρδη αγόρασε το πρώτο της μηχανάκι.

Εδώ και πέντε χρόνια περίπου γράφει. Άρχισε να γράφει απλά και μόνο από ανάγκη για να αδειάζει την ψυχή της. Κάποτε έφτιαξε ένα blog, το Μυστικό κοχύλι, και μοιραζόταν εκεί τις σκέψεις και τα συναισθήματά της. Άρχισε να νιώθει λιγότερο μόνη και χαμένη. Το Μυστικό κοχύλι έκανε τον κύκλο του κι έκλεισε, μα εκείνη συνέχισε να γράφει, πότε μοναχικά κι αθέατα και πότε φανερά -με το μελάνι της ψυχής της πάντα.

Και τώρα πια αυτό που πιστεύει και νιώθει είναι ότι η ζωή μας είναι σαν ένα παραμύθι, σαν μια ιστορία με άγνωστη συνέχεια και τέλος, μα δεν πρέπει να αγχωνόμαστε για το ποια θα είναι η συνέχεια και να μη βιαζόμαστε να φτάσουμε στο τέλος. Και ναι, τελικά, το αντίθετο του φόβου δεν είναι το θάρρος… η χαρά είναι.

Εκδοτικός Οίκος

Διαβάστε επίσης...

Please wait...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε για όλα τα νέα του βιβλίου κατευθείαν στο e-mail σας. Εγγραφείτε τώρα!