Τα αρβανίτικα επώνυμα των Ελλήνων

Και η πορεία τους μέχρι σήμερα

Οι Αρβανίτες είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο της Ελληνικής ιστορίας που έχει προκαλέσει πολλές διαμάχες και μεγάλη συζήτηση. Η αρβανίτικη γλώσσα δεν υπήρξε γραπτή και λόγω των συνθηκών της ζωής των πληθυσμών που την μιλούσαν στον Ελλαδικό χώρο παρουσιάζει διαφοροποιήσεις μέσω προσμίξεων και δανείων.

Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας δεν είναι ένα επιστημονικό σύγγραμμα. Επώνυμα με αρβανίτικη ρίζα που συναντώνται στον ελλαδικό χώρο ετυμολογούνται εμπειρικά, μέσω της ένταξής τους σε φράσεις αυτής της γλώσσας ώστε να αποδοθεί όσο το δυνατόν πιο πιστά το αρχικό τους νόημα. Επώνυμα που στα ελληνικά δεν σημαίνουν τίποτα στα αρβανίτικα είναι ξεκάθαρα.

Περιπτώσεις όπως π.χ. το επώνυμο Φλέσσας που σημαίνει πολυλογάς ρίχνουν ακόμα περισσότερο φως σε κομμάτια της ιστορίας μας για τα οποία νομίζουμε ότι όλα έχουν λεχθεί. Ειδικά χαρακτηριστικά και γνωρίσματα, επαγγέλματα ακόμα και προσβλητικά παρατσούκλια που κάποτε δόθηκαν με ή χωρίς κακεντρέχεια είναι πλέον επώνυμα οικογενειών και ανθρώπων που δεν ξέρουν ή δεν φαντάζονται τι σημαίνουν.

Εάν λοιπόν το επώνυμό σας είναι λίγο περίεργο, ρίξτε μια ματιά σε αυτό το βιβλίο. Μπορεί να ανακαλύψετε κάτι που θα σας εκπλήξει.

ISBN 9789606813542, έκδοση 2013

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Κώστας Ραχούτης γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1952 στις Πλαταιές, από πατέρα μυλωνά και μάνα τσελιγκοπούλα. Σπούδασε γραφιστική και αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων, ενώ παράλληλα πήρε μαθήματα ζωγραφικής με δάσκαλο τον Νίκο Στεργιόπουλο. Έλαβε μέρος σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής και κατασκευών με το ψευδώνυμο Θ. Ελισαίος. Την τριετία 1975-1978 ασχολήθηκε με το θέατρο κατασκευάζοντας σκηνικά, ενώ είχε και την επιμέλεια των φωτισμών.

Ασχολήθηκε με τις επιχειρήσεις με μεγάλη επιτυχία. Είναι παντρεμένος με την Μαίρη Κομνηνού, «που είχε την υπομονή και την επιμονή και με συμμάζεψε κυριολεκτικά με την τεράστια αξία που έχει σαν άνθρωπος». Έχει δύο παιδιά τον Δημήτρη και την Ανδήλη.Κώστας Ραχούτης

«Τα αρβανίτικα τα έθαψα πολύ βαθειά στο ξερό αργιλώδες χώμα της λήθης, όταν πιτσιρίκι έφυγα από το χωριό μου πηγαίνοντας στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Στη συνέχεια έπειτα από πολλά χρόνια επέστρεψα και αποφασισμένος πια πήρα την μεγάλη αξίνα, μια αξίνα με ένα στραβό πουρναρίσιο στειλιάρι που μου άφησε σαν κληρονομιά ο πατέρας μου λέγοντας μου: “Όταν μπορείς να σηκώσεις τούτο το ξινάρι, τότε να πας να σκάψεις”.
Έσκαψα βαθιά και έφερα στην επιφάνεια ότι ήταν θαμμένο και σας το προσφέρω με αγάπη».

Εκδοτικός Οίκος

Διαβάστε επίσης...

Please wait...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε για όλα τα νέα του βιβλίου κατευθείαν στο e-mail σας. Εγγραφείτε τώρα!