Αθηνά Τερζή: Γράφω από πραγματικό νοιάξιμο… Αναπνέω!

[ συνέντευξη στον Πάνο Γιαννάκαινα ]

Μοναχική, με ένα βιβλίο στο χέρι, κλεισμένη στο δωμάτιό μου, έπλαθα στο μυαλό μου χιλιάδες ιστορίες. Η εφηβεία μου ήταν μια διαρκής πάλη ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι μου…

Η Αθηνά Τερζή δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Από την εποχή τού Σαν άλλη Περσεφόνη, η πένα της έχει θεριέψει -κι ας έχουν περάσει μόλις κάποιοι… μήνες! Το μυθιστόρημά της διαβάστηκε, λατρεύτηκε, και πιστεύω πως ακόμη δεν έχει κάνει τον κύκλο του. Έχουμε πολλά να περιμένουμε -θυμηθείτε το! Η Αθηνά δεν ήρθε για να ξεχαστεί -δεν της το επιτρέπει το ασίγαστο ταμπεραμέντο της! Το superiorbooks.gr την συνάντησε και συνομίλησε μαζί της για όσα πέρασαν και -κυρίως- για αυτά που έρχονται…Αθηνά Τερζή

Έχεις δηλώσει δημόσια ότι αγαπάς τις λέξεις, ότι με αυτές μπορούμε να υψώσουμε κάστρα. «Κατοικώ τις λέξεις» είπες σε κάποια συνέντευξή σου. Τι σημαίνει για εσένα η Λογοτεχνία; Από πού πιστεύεις ότι οι λέξεις αντλούν την δύναμή τους; Πώς θα μπορούσαν να γίνουν «όπλα» στην καθημερινότητά μας;

Οι λέξεις ασκούν πάνω μου μια περίεργη έλξη. Είναι για μένα ένας μακρινός περίπατος. Κουβέντες μαλαματένιες, γεμάτες από ανεκπλήρωτους πόθους κι όνειρα. Μοιάζουν να αποκτούν πρόσωπο, κορμί και λαλιά. Με απελευθερώνουν οι λέξεις και με κάνουν άτρωτη. Έχουν δύναμη απίστευτη κι αν τις ταιριάξεις σωστά σε γλυκαίνουν σαν τις καραμέλες βουτύρου. Γλυκαίνουν το μέσα σου.

Ο παππούς μου, που ήταν βοσκός, έλεγε, «δεν έχει καλό στόμα αυτός, να τον προσέχεις» κι εννοούσε ότι δεν είναι καλής πάστας, γιατί δε μιλούσε όμορφα. Τις ωραίες λέξεις τις γεννούν οι ωραίες σκέψεις κι όταν κάποιος προσέχει τα λόγια του και τα μετράει, τα ταιριάζει, είναι συμπονετικός, σχεδόν πάντα, κι ευγενής. Και δεν μιλώ για τις επιτηδευμένες, μιλώ για κείνες που είναι σπαράγματα ψυχής. Που βγαίνουν αυθόρμητα και μαλακώνουν το πρόσωπό σου. Φωτίζουν το γέλιο σου. Άλλωστε και η λογοτεχνία είναι η τέχνη τούτου του ταιριάσματος. Όταν σμίγουν σκέψεις και λόγια και σφιχταγκαλιάζονται σαν πλεξούδες της Λαμπρής. Περιγράφει  εκείνο που δε φαίνεται, το καλά κρυμμένο και προσπαθεί να το κουβαλήσει από τα σκοτάδια και να το βγάλει στον έξω κόσμο. Ψάχνει τις λέξεις που θα τρυγήσουν το πιο δύσκολο, το πιο ανείπωτο συναίσθημα…

Μίλα καλέ μου άνθρωπε. Μη βολεύεσαι. Μη βαριέσαι, μη φυγοπονείς. Μίλα και πάρε φόρα. Εκφράσου, δείξε ότι είσαι όρθιος σαν καραβίσιο ξάρτι. Μην κρύβεσαι πίσω από την ανωνυμία ενός πληκτρολογίου ή από τον φόβο να εκτεθείς!

Θα ήθελα να σχολιάσεις την σημερινή πραγματικότητα στην Ελλάδα, τους εκφραστικούς τρόπους των νέων, το είδος της Παιδείας που η Πολιτεία τους παρέχει. Βρίσκετε ότι όλα βαδίζουν «καλώς»;

Εκείνο που με πονά περισσότερο είναι που δεν μιλάμε οι άνθρωποι γενικότερα. Δεν επικοινωνούμε επί της ουσίας. Δε μεμψιμοιρώ ούτε είμαι από κείνους που βλέπουν παντού μαυρίλα. Όχι, δεν τα κάνουν όλα λάθος οι νέοι κι ούτε οι παλιότεροι ήταν καλύτεροι, είναι που οι ρυθμοί άλλαξαν και καμιά φορά μας ξεπερνούν. Απλώς λιγόστεψαν οι εικόνες και οι κουβέντες. Δεν υπάρχει χρόνος -κι όταν βρίσκεται δεν περισσεύει η διάθεση. Μίλα καλέ μου άνθρωπε. Μη βολεύεσαι. Μη βαριέσαι, μη φυγοπονείς. Μίλα και πάρε φόρα. Εκφράσου, δείξε ότι είσαι όρθιος σαν καραβίσιο ξάρτι. Μην κρύβεσαι πίσω από την ανωνυμία ενός πληκτρολογίου ή από τον φόβο να εκτεθείς! 

Σαν άλλη ΠερσεφόνηΣτο Σαν άλλη Περσεφόνη εκείνο που περισσότερο με συγκίνησε είναι η φρεσκάδα της γραφής σου. Πρόκειται για βαθιά ερωτικό μυθιστόρημα, χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις, το θεωρώ κόσμημα της σημερινής ελληνικής Λογοτεχνίας. Καμιά επανάληψη ή μίμηση ύφους, πουθενά νοηματική ή αισθητική διαρροή… Αυτό από μόνο του είναι η πιο ατράνταχτη απόδειξη μιας δυνατής πίστης στον έρωτα. Πόσο… devoted είναι η Αθηνά Τερζή σε αυτό το είδος του απροκάλυπτου, θυελλώδους έρωτα;

Η αλήθεια είναι ότι με γοήτευαν ανέκαθεν οι ιστορίες που ξεχειλίζουν από λυρισμό. Η γραφή που σε βάζει σε ένα κάδρο. Που σε πηγαίνει ένα ταξίδι. Η εναλλαγή τόπων και εικόνων με τους ήρωες να πηγαινοέρχονται ακάματοι, ονειροπαρμένοι, βουτηγμένοι στα λάθη τους. Οι ερωτευμένοι άνθρωποι τρέχουν περισσότερο από όλους. Ο τόπος δεν τους χωρά. Τα θέλουν όλα και τα θέλουν γρήγορα. Κι επειδή μου αρέσουν οι ανυπόμονοι κι υπερβολικοί άνθρωποι, οι παράφοροι που δεν βολεύονται, αλλά τρώγονται με τα ρούχα τους, τους συναντώ στην πιο βροντερή εκδοχή τους: Όταν ερωτεύονται.

Ο έρωτας σε μεταμορφώνει. Σε φτιάχνει από την αρχή. Μοιάζει να σου διορθώνει τα μικρά στραβά. Προσθέτει, ομορφαίνει, φωτίζει το περίγραμμα του κορμιού σου, σμιλεύει τις ατέλειες, αφαιρεί τις ασχήμιες. Σε επαναπροσδιορίζει, σου βάζει φτερά στους ώμους, σε κάνει παλικάρι. Είναι υποκειμενικός. Δεν κρύβει μαγικές συνταγές, δε μας αφορά όλους με τον ίδιο τρόπο, δε μας συνεπαίρνει στον ίδιο βαθμό. Χωράει αλλιώτικα στο πετσί του καθενός. Βρίσκει, δίνει και παίρνει. Επιστρέφει κάτι από τη ζωή μας , από τις αναμνήσεις, τις εικόνες. Πατάει στη μυρωδιά μας, στέκεται να μας ακούσει, σφραγίζεται με το προσωπικό χνάρι  μας. Είναι κατάδικός μας. Άοκνος εργάτης στο πλευρό μας κι όλους, μα όλους μάς κάνει ωραιότερους και πιο δυνατούς. Είναι από τη φύση του ζωντανός. Μας παίρνει και μας σηκώνει.

Στο βιβλίο μου ο έρωτας  είναι άρχοντας. Δεν λογαριάζει κανένα. Παρασέρνει στο διάβα του. Πνίγει με το νερό του, ξεσηκώνει με τον αέρα του. Τον έρωτα τον σέβομαι και ποτέ δεν τον υποτιμώ, «σηκώνομαι και τρυφερά στα χείλη τον φιλώ» κι επειδή το «για πάντα» δεν υπάρχει στον έρωτα, του κάνω τα χατίρια , του τάζω λαγούς με πετραχήλια, τον καλοπιάνω σαν είναι στην αρχή του και στη μεγάλη του φόρα, του αφοσιώνομαι κι εκείνος μου κρατά πάντα κάτι για το τέλος, για να αντέξω στο μαράζι του. Δε με αφήνει ποτέ ολομόναχη. Δεν ξεγελιέμαι, γιατί γνωρίζω ότι δεν διαρκεί πολύ. Ο έρωτας δεν κρύβεται. Θέλει αποκλειστικότητα και μοναδικότητα κι όλα αυτά ενώ ξέρουμε ότι είμαστε πολυγαμικά όντα. Πόσο οξύμωρο και συνάμα πόσο προκλητικό για το παλέψουμε, να του εναντιωθούμε, να κάνουμε εμείς τη διαφορά…

Στο βιβλίο μου ο έρωτας  είναι άρχοντας. Δεν λογαριάζει κανένα. Παρασέρνει στο διάβα του. Πνίγει με το νερό του, ξεσηκώνει με τον αέρα του. Τον έρωτα τον σέβομαι και ποτέ δεν τον υποτιμώ 

Δεν κρύβω πως, διαβάζοντας το βιβλίο σου, ερχόταν κατά νου, απροσκάλεστος, ο στίχος του Ιάκωβου Καμπανέλη «…μου πήρες και σου πήρα» (Στρώσε το στρώμα σου)! Πιστεύεις ότι στις μέρες μας ακόμη υπάρχουν άνθρωποι έτοιμοι ν΄ αφεθούν στη δίνη ενός αποτρόπαιου έρωτα;Αθηνά Τερζή

Το πιστεύω, γιατί πιστεύω στη δύναμη του έρωτα. Πόσο παράφορα γλυκείς, πόσο χορτάτοι και γαλαντόμοι είναι οι αληθινά ερωτευμένοι! Εκείνοι όμως που πατούν γερά στα πόδια τους και βαστά η καρδιά τους. Γιατί ο έρωτας σε αντρανίζει, αλλά σε γκρεμίζει και από την άλλη. Από ψηλά και με δύναμη. Θέλει να του παραδοθείς αλλά να΄σαι αντρειωμένος και αξιοπρεπής. Τι θα πει αλήθεια αποτρόπαιος έρωτας; Για μένα δεν υπάρχει.

Ο έρωτας είναι υγεία. Απλώς τις περισσότερες φορές οι άνθρωποι ξεχνάμε να σηκώσουμε το παραπέτασμα μπροστά από τα μάτια και να δούμε την αλήθεια κατάματα. Εγωιστικά κλεινόμαστε στο κλουβί μας και περιμένουμε να μας ταΐσουν οι άλλοι. Να μας δώσουν. Όλο περιμένουμε. Δεν απολαμβάνουμε το δικό μας ξόδεμα. Θαρρείς κι είναι αλισβερίσι ή  μπορείς να τον μαζέψεις και να τον βολέψεις σε κουτιά. Δε χαλαρώνουμε, δεν αφηνόμαστε, δεν ξεχνιόμαστε μαζί του για να τον απολαύσουμε. Δεν αγκαλιάζουμε την πιθανή μας ήττα. Κι όταν το κάνουμε, κρατάμε και μια πισινή για να έχουμε να ρίχνουμε τις ευθύνες. Θυμώνουμε μαζί του και τον εξευτελίζουμε, τον απαξιώνουμε…

Τι πληγώνει την Αθηνά, τι την συνεπαίρνει και πόσο αισθάνεται ευγνώμων που μπορεί να εκφράσει με την γραφίδα της χιλιάδες αναγνώστες που, προφανώς, στερούνται το θείο χάρισμα της έντεχνης μυθοπλασίας;

Είχα την ευτυχία να μεγαλώσω με παππούδες. Χορτάτοι άνθρωποι, μεγαλοπρεπείς μέσα στην απλότητά τους. Φτωχοί μα διαβασμένοι, ανένταχτοι κι απίστευτα δίκαιοι. Στο χωριό του πατέρα μου, σαν ήθελαν να μοιράσουν την περιουσία οι συγχωριανοί, τον μπαμπά Λάζαρο φώναζαν για να’ ναι μπροστά. Ρουθούνι δεν άνοιγε, κουβέντα πικρή δεν ακουγόταν. Το δίκιο είναι για μένα η μέγιστη αρετή κι ακολουθεί από κοντά και η αγάπη. Όποιος έχει το αίσθημα του δικαίου κρατάει πρώτα για τους άλλους. Ξέρει να περιμένει. Ερμηνεύει βαθιά τα πράγματα. Είναι ευγενής, συμπονάει. Παλάντζα που δε γέρνει. Με λίγα λόγια με πληγώνουν το άδικο κι η αγένεια. Τώρα, το γεγονός ότι μπορώ να ταιριάζω τις σκέψεις μου στο χαρτί, αυτό είναι πραγματικά λυτρωτικό.

Έγραφα από μικρή. Έγραφα ό,τι μου κατέβαινε στο κεφάλι. Έγραφα για να μαλώσω με κάποιον, να παραπονεθώ, να ονειρευτώ, να ερωτευτώ. Ό, τι δεν τολμώ  να πω ή ό,τι θέλω να το στολίσω κάθομαι και το γράφω. Σήμερα γράφω για κείνα που δε βαστώ να ξεστομίσω. Γράφω για να ξορκίσω τους φόβους μου. Να περιπλανηθώ. Εξαφανίζομαι, όταν γράφω, και με χαζεύω από ψηλά. Ενδύομαι τη μπέρτα μου  και την ανεμίζω με μια αίσθηση σαδισμού για τους ήρωες που τους φτιάχνω από την αρχή, για τη  ζωή που τους δίνω. Κι είναι αυτό ακριβώς που με συνεπαίρνει, μα και τα άδολα χαμόγελα. Η χαρά που γεννιέται από το τίποτα. Τα μεγάλα μάτια και τα μακριά δάχτυλα που ζωγραφίζουν τον αέρα. Δεν μπορώ να αντισταθώ στους ντροπαλούς που κοκκινίζουν, στους άσχημους με προσωπικότητα, στους μοναχικούς που μονολογούν και σέρνουν το βήμα τους στις άκρες των δρόμων, στα ηλιοτρόπια και στα πολύχρωμα αερόστατα.

Περίγραψέ μου μια «δυνατή» σκηνή από την εποχή της εφηβείας σας. «Ζωντανέψτε» την με σημερινά χρώματα, δώστε την σημερινή «αύρα» της περίπτωσης. Με λίγα λόγια θα ήθελα μια σύγχρονη ματιά σας πάνω σ’ εκείνο το συμβάν. Όχι απαραίτητα την… λογοτεχνική θεώρηση, αλλά αυτήν που βαθιά χαρακτηρίζει την γυναίκα Αθηνά…

Στην εφηβεία μου έμοιαζα με κείνες τις περίεργες νηνεμίες πριν το μεγάλο ξέσπασμα. Μίλησα πολύ λίγο και φώναξα ακόμη λιγότερο. Ήμουν ήσυχη, γιατί δεν είχα κανένα συγκεκριμένο προσανατολισμό. Θαρρείς και δεν μπορούσα να διαχειριστώ το μεγάλωμά μου. Ίσως επειδή είχα μια υπέροχη παιδική ηλικία φασαριόζα κι ανέμελη, στην εφηβεία λούφαξα απότομα. Με πείραξε που άλλαξα. Η πιο άχαρη περίοδος στη ζωή μου. Μήτε παιδί, μήτε και μεγάλη. Στο μεταίχμιο. Άγουρο φρούτο και ξινό. Θυμάμαι τον εαυτό μου να με αμφισβητεί συνέχεια, βουτηγμένο στις ανασφάλειες και τα προσωπικά του αδιέξοδα. Μοναχική, με ένα βιβλίο στο χέρι, κλεισμένη στο δωμάτιό μου, έπλαθα στο μυαλό μου χιλιάδες ιστορίες. Παρόλα αυτά, επειδή είχα να επιστρέφω , όπως συνηθίζω να λέω, επέστρεφα όλους τους δύσκολους, εφηβικούς,  χειμώνες με τα ωραία μου καλοκαίρια. Κι από τότε τα λατρεύω για το δυνατό τους φως, ικανό να ασπρίσει όλα τα σκοτάδια. Η εφηβεία μου ήταν μια διαρκής πάλη ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι μου.

Δεν μπορώ να αντισταθώ στους ντροπαλούς που κοκκινίζουν, στους άσχημους με προσωπικότητα, στους μοναχικούς που μονολογούν και σέρνουν το βήμα τους στις άκρες των δρόμων, στα ηλιοτρόπια και στα πολύχρωμα αερόστατα

Λένε πως οι δημιουργοί διαθέτουν πολλές «υποστάσεις», ότι ζουν παράλληλα σε πολλούς κόσμους, άλλοτε δανειζόμενοι αυτούς των πρωταγωνιστών στα βιβλία τους, άλλοτε πάλι αυτούς όπου οι ίδιοι αποφασίζουν να τους εντάξουν. Πώς αισθάνεσαι εσύ, τι δεν σας αρέσει στους σημερινούς ανθρώπους, στην καθημερινότητα -λίγο πολύ- όλων μας, στο φως, τον αέρα, τα αισθήματα και τις σκέψεις του σήμερα;

Μου αρέσει να ενδύομαι ρόλους κι αυτό ειδικά φαντάζει εύκολο κι απελευθερωτικό μέσα από τη διαδικασία της συγγραφής. Όλα τα ανείπωτα και τα χιλιοειπωμένα, τα στραβά και τα ανάποδά μου, τις αγάπες μου, τα λάθη και τα σωστά μου τα φορτώνω στους ήρωες μου. Τους παιδεύω και με παιδεύουν, τους οδηγώ στα όριά τους και τους τα συγχωρώ όλα. Κι έτσι εξιλεώνομαι κι εγώ μαζί τους. Ακόμη και στα πιο δύσκολα τους συμπονώ και τους δικαιολογώ. Είναι η μισή μου αλήθεια κι οι μισές μου ενοχές. Η άλλη μισή είναι έξω από τα βιβλία, στην καθημερινότητα. Και κάπως έτσι, δίχως βέργες και γυαλιά που παραμορφώνουν, αντιμετωπίζω τη ζωή μου και τους άλλους. Δε βιάζομαι να βγάλω συμπεράσματα, δε βάζω ταμπέλες. Κι αν κάτι απεχθάνομαι είναι όλους εκείνους που στάζουν χολή και περιμένουν με τις πέτρες στα χέρια για να χτυπήσουν εκεί που σε πονάει. Τους μίζερους και τους αρνητικούς, τους ζαρωμένους από συντηρητισμό και σοβαροφάνεια που δεν  βρίσκουν μια καλή κουβέντα να πουν για τους άλλους.

Δώσε την γυναίκα με τα μάτια μιας γυναίκας! Ποια θέση κατέχει στην κοινωνία μας σήμερα; Πόσο η Ελληνίδα μοιάζει με τις γυναίκες άλλων χωρών του λεγόμενου Δυτικού κόσμου;

Αθηνά ΤερζήΟι γυναίκες είμαστε αξιοθαύμαστα πλάσματα. Συλλέκτριες από κούνια κι αεικίνητες σαν μεγάλες πολύχρωμες σβούρες. Εμείς ορίζουμε τη ζωή και  τη φέρνουμε στα μέτρα μας. Είμαστε δυνατές και γι’ αυτό μας εξαντλούμε και ταλαιπωρούμε και τους άντρες. Κι αυστηρές πολύ -πρώτα με τον εαυτό μας και με τις υπόλοιπες, και ύστερα με το άλλο φύλο. Και τρέχουμε σαν τα άλογα κούρσας για να τα προλάβουμε όλα!

Τις γυναίκες τις αγαπώ και τις νοιάζομαι, κι όταν το νιώθω συνηθίζω να το λέω, να εκφράζω το θαυμασμό μου σ’ εκείνες που τα καταφέρνουν, που είναι καλύτερες από μένα σε οτιδήποτε κι αν είναι αυτό. Το θέμα με τις Ελληνίδες είναι ότι συνεχίζουμε να αυτοπροσδιοριζόμαστε μέσα από την αποδοχή των άλλων. Δεν μας αγαπάμε και δεν μας φροντίζουμε όσο μας αξίζει. Πρώτα για μας και μετά για τους άλλους. Παραμένουμε ενοχικές, δεμένες στο άρμα ενός καθωσπρεπισμού παλιάς κοπής, που μας εγκλωβίζει και μας αποπροσανατολίζει -κι αν δούμε κάποια να ξεφεύγει πρώτες εμείς οι ίδιες την πετροβολούμε!

Έχει ειπωθεί πως η απόγνωση «θρέφει» τον συγγραφέα. Όταν «στριμώχνεσαι» πώς αντιδράς; Έχεις ποτέ μέχρι σήμερα βρεθεί τόσο πιεσμένη, ώστε να σκεφτείς να τα «τινάξεις όλα στον αέρα»; (Μην με ρωτήσεις ποια «όλα» -εσύ ξέρεις…)

Προσωπικά με θρέφουν τα πάντα, γιατί η ζωή μου, η ζωή όλων άλλωστε, έχει απίστευτες εναλλαγές και δε σταματά ποτέ να μας εκπλήσσει. Δεν υπήρξε στιγμή στη ζωή μου που να’ θελα να τα τινάξω όλα στον αέρα. Την τύχη μου εγώ την ορίζω. Δεν ξέρω αν αυτό ακούγεται υπερφίαλο ή υπερβολικό, αλλά είναι η αλήθεια. Λάθη έκανα και κάνω και το φοβερό είναι ότι τις περισσότερες φορές είναι τα ίδια! Εμένα με θρέφουν οι καθημερινές στιγμές κι έμαθα από πολύ μικρή να τις εκτιμώ. Αυτές οι απειροελάχιστες στιγμές που δεν τις πιάνει το μάτι σου, αλλά τρυπώνουν μέσα σου κι απλώνουν την αρίδα τους και θρονιάζονται σαν πασάδες!

Ίσως να οφείλεται στο γεγονός ότι απομυζώ από αυτές ή από όσους με περιτριγυρίζουν εκείνο το καλύτερο που μπορούν να μου δώσουν. Βγάζω τον καλύτερό τους εαυτό και τούτο μου δίνει δύναμη κι όρεξη για τα πάντα. Κι όταν καμιά φορά μοιάζουν όλα να στριμώχνονται στα τετραγωνικά του σπιτιού μου κι εγώ να μη χωρώ πουθενά, έχω πάντα στην άκρη του μυαλού μου ότι  είναι αναστρέψιμα. Μονάχα καμιά φορά που με πνίγουν οι έγνοιες. Μόνο αυτό νιώθω να με βαραίνει. Οι έγνοιες που ξαγρυπνούν το μυαλό μου και δεν ηρεμεί η ψυχή μου…

Οι γυναίκες είμαστε αξιοθαύμαστα πλάσματα. Συλλέκτριες από κούνια κι αεικίνητες σαν μεγάλες πολύχρωμες σβούρες. Εμείς ορίζουμε τη ζωή και  τη φέρνουμε στα μέτρα μας… Το θέμα με τις Ελληνίδες είναι ότι συνεχίζουμε να αυτοπροσδιοριζόμαστε μέσα από την αποδοχή των άλλων. Δεν μας αγαπάμε και δεν μας φροντίζουμε όσο μας αξίζει.

Ο Όσκαρ Ουάιλντ θεωρούσε την ομορφιά ως το τελευταίο του ταμπού. Ποιο θεωρείς ότι θα ήταν το δικό σου τελευταίο ταμπού, ποιο «κάστρο» σου δεν θα έριχνες ποτέ και ποια αξιολογείς ότι θα ήταν η μεγαλύτερη επανάστασή σου;

Δεν υπάρχουν ταμπού για μένα με την έννοια του απαγορευμένου. Στη ζωή, μεγαλώνοντας, απομυθοποίησα πάρα πολλά. Ο καθένας επιλέγει εκείνο που τον βολεύει για να μπορεί να αντέχει στην καθημερινότητα. Όλα είναι τόσο σχετικά, που είναι ανόητο να προσπαθούμε να τα χωρέσουμε σε περιγράμματα, να τους βάλουμε συρματοπλέγματα, αφού οι περισσότεροι εξ ιδίων κρίνουμε τα αλλότρια. Τι είναι σωστό και λάθος, ηθική ή αξιοπρέπεια; Όλα πηγάζουν από τον τρόπο που σκεφτόμαστε, από την παιδική ηλικία που κουβαλάμε, από τις αναμνήσεις μας, από την παιδεία μας, τους φίλους που μας συντροφεύουν, τους γονείς που μας στάθηκαν.

Η μοναδική αδιαπραγμάτευτη αξία στη ζωή μου είναι ο σεβασμός σε κάθε ζωντανή ύπαρξη. Η πρωταρχική μου φροντίδα. Το κάστρο μου όπως λες. Δε μπορώ να φανταστώ για κανένα λόγο να προκαλώ τον πόνο στον άλλο. Να ασκώ βία είτε αυτή είναι σωματική είτε ψυχολογική. Δε σέβομαι εκείνους που δεν ακούν, δε συμπονούν, τους άκαρδους, δίχως οίκτο, που ευτελίζουν ανθρώπους και συνειδήσεις. Τότε σηκώνομαι από τον καναπέ μου και βγαίνω στους δρόμους. Για να γίνω η δική τους φωνή. Να ενωθώ με εκείνους που ξεφωνίζουν την αδικία. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αποφασίζει για τη ζωή του άλλου.

Με ενοχλεί καμιά φορά, στα πιο τρελά μου όνειρα, που δεν θα καταφέρω ποτέ να γράψω μουσική. Πόσο πολύ ζηλεύω τους ανθρώπους που το κάνουν!

Τι δεν σου αρέσει στην Αθηνά, τι δεν αγαπάς στον εαυτό σου και για ποιον ανέφικτο μέχρι σήμερα στόχο σου λυπάσαι περισσότερο;

Είμαι άμετρη, συχνά υπέρμετρη και υπερβολική σε όλες μου τις αντιδράσεις -και στα καλά και στα άσχημα. Κι επειδή έχω αντιληφθεί από νωρίς ότι ο χαρακτήρας μας βελτιώνεται, αλλά στον πυρήνα του δεν αλλάζει, με έχω αποδεχτεί πλέον και με σέρνω. Μόνο που επιλέγω γύρω μου ανθρώπους που πιάνουν την πέτρα και τη στύβουν. Συμπαγείς σαν πέτρα, που δεν παλαντζάρουν. Κάτι τους δίνω εγώ, κάτι μου δίνουν κι εκείνοι κι έτσι προχωράμε αντάμα. Στόχους βάζω ακόμη, μέχρι που να πεθάνω δε θα πάψω να το κάνω. Κι έτσι δεν απογοητεύομαι. Δε με παίρνει από κάτω που λένε. Το ένα φέρνει το άλλο κι αρκεί μια στιγμή για να δώσει σε  όλα μια σπρωξιά. Με ενοχλεί καμΑθηνά Τερζήιά φορά, στα πιο τρελά μου όνειρα, που δεν θα καταφέρω ποτέ να γράψω μουσική. Πόσο πολύ ζηλεύω τους ανθρώπους που το κάνουν!

Ποια είναι η επόμενη μέρα της συγγραφέως Αθηνάς Τερζή; Έχεις σκεφτεί πόσο ψηλά έθεσες τον πήχη με το πρώτο σου μυθιστόρημα, ώστε τώρα, με κάποιο νέο βιβλίο, οι αναγνώστες σου μπορεί να απογοητευτούν, να αισθανθούν προδομένοι;

Δεν αγωνιώ, γιατί δε νιώθω ότι πρέπει να βιαστώ ή να αποδείξω κάτι σε κάποιους, παρά μόνο σ΄εμένα την ίδια. Εγώ γράφω από πραγματικό νιάσιμο. Είναι… όπως αναπνέω! Είναι η δική μου αγάπη κι η δική μου ευχαρίστηση. Κι όταν γράφω πετάω όλα μου τα ρούχα κι οτιδήποτε με προστατεύει κι εκτίθεμαι. Εκθέτω τις αλήθειες μου ή τα ψέματά μου. Μοιράζομαι τις έγνοιες μου και τα όνειρά μου. Τα επικοινωνώ και κάνω κοινωνούς κι άλλους που μπορεί να έχουν κάτι να τους πουν. Να αγγίξουν κάτι από την πολύπαθη ψυχή τους, να πάνε την ημέρα τους παρακάτω, να τους βάλουν σε σκέψεις. Προδίδεις κάποιον, όταν υπάρχει δόλος στις πράξεις και τις σκέψεις σου. Όταν τον υποτιμάς ή δεν τον σέβεσαι κι όχι όταν είσαι αληθινός. Κι εγώ από τη στιγμή που γράφω προσπαθώ αν μη τι άλλο να είμαι αληθινή με τον εαυτό μου και με τις προθέσεις μου.

Κάνε μια ευχή, εδώ, στο «βήμα» τού SuperiorBooks…

Να διαβάζουμε περισσότερο, να ακούμε τραγούδια, σαν τα λόγια του Ναζίμ Χικμέτ, «όποια κι αν είναι η γλώσσα τους , πάντοτε τα τραγούδια τα κατάλαβα» και  να αφήνουμε το παιδί που κουβαλάμε όλοι να μας ψιθυρίζει στα αυτιά, να μας ξεσηκώνει, για να εκτιμάμε τις μικρές, καθημερινές στιγμές…

Εκδοτικός Οίκος

Διαβάστε επίσης...

Please wait...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε για όλα τα νέα του βιβλίου κατευθείαν στο e-mail σας. Εγγραφείτε τώρα!