Φόνος 5 αστέρων (κριτική)

[ γράφει ο Πάνος Γιαννάκαινας ]

Ντεμπούτο στα «χωράφια» της αστυνομικής Λογοτεχνίας επιχειρεί η γνωστή δημοσιογράφος Έλενα Ακρίτα -μια καθόλου δυσάρεστη έκπληξη, αφού η συγγραφέας καταφέρνει με συνοπτικές διαδικασίες να μας καθηλώσει σκυμμένους στις αράδες της και να μας παρασύρει στο ανελέητο κυνηγητό ενός δολοφόνου που και καλά ξέρει να κρύβεται και να διατηρεί ακέραιο ένα ψυχολογικό «άλλοθι» που τον ωθεί στο έγκλημα. photo lambdaepsilonnualpha Alphakapparhotaualpha_zpsaww7nvrf.jpg

Στο σημείο αυτό ίσως θα έπρεπε να σταθούμε, προκειμένου ν’ αποσαφηνίσουμε την «ταυτότητα» του εν λόγω πονήματος, καθώς δικαίως κάποιοι θα ισχυριστούν ότι κάθε ιστορία που περιέχει φόνους δεν εντάσσεται αυτομάτως στην «οικογένεια» του αστυνομικού μυθιστορήματος. Εκείνο ωστόσο το στοιχείο που με ώθησε να θεωρήσω το βιβλίο της κ. Ακρίτα ως αμιγώς αστυνομικό μυθιστόρημα είναι η επίμονη συνέπεια των δύο κεντρικών ηρωίδων της να εξιχνιάσουν τα εγκλήματα και να εντοπίσουν τον δολοφόνο. Δεν απαιτείται απαραίτητα η επίσημη ιδιότητα του επαγγελματία αστυνομικού – ντετέκτιβ για να θεωρηθεί κάποιος ως «κυνηγός» εγκληματιών.

Κατά συνέπεια, αν και το έγκλημα αυτό καθ’ εαυτό δεν αποτελεί αποδεικτικό στοιχείο, ένα ανάγνωσμα θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί ως αστυνομικό μυθιστόρημα όταν στο μεγαλύτερο ποσοστό του αφιερώνεται σε συλλογισμούς και δράσεις που στοχεύουν στην διαλεύκανση εγκλημάτων. Υπό την έννοια αυτή, η συγγραφέας ανεπιφύλακτα δικαιούται να ισχυριστεί ότι το συγκεκριμένο βιβλίο είναι ένα αυθεντικό μυθιστόρημα της λεγόμενης αστυνομικής Λογοτεχνίας.

Πρόκειται για μια ιστορία εγκλήματος στα εν πολλοίς απρόσβλητα από «κοινούς θνητούς» σαλόνια της αριστοκρατίας τού χρήματος, σε μια Ελλάδα γονατισμένη από την οικονομική κρίση. Πασαρέλα ανθρώπων επιφανών και αφανών, στο Φόνος 5 αστέρων όλα εκτυλίσσονται με την ταχύτητα της εποχής μας, την επιφανειακότητα και την προχειρότητα που δηλητηριάζει τις ζωές μας, αλλά και την βραδύτητα αφομοίωσης και έκφρασης των σημερινών κοινωνιών που αναμφίβολα πάσχουν από αδυναμία έκφρασης και ενσυνααίσθησης, που κατακλύζονται από εφήμερες (επι)διώξεις και στέκονται ακίνητες, βαλτωμένες θαρρείς στο τέλμα εφήμερων σχέσεων, απατηλών ονείρων και άψυχων δράσεων. Η θριαμβεύουσα ατομικότητα θρέφει τον εγωισμό και τυφλώνει τις αδύναμες ψυχές, όπως ακριβώς αυτήν της Ελσινόρης -όνομα σαφώς συμβολικό (Άμλετ)-, και η συγγραφέας δράττεται της ευκαιρίας να ξετυλίξει το κουβάρι του μύθου της στο πλαίσιο μιας καλοστημένης οικογενειακής τραγωδίας, μιας προδοσίας μεταξύ δύο παιδιόθεν φιλενάδων κι ενός άγουρου έρωτα που αναδύεται από τα συντρίμμια των αποκαλύψεων.

Φυσικά… αίμα! Φονικά τουλάχιστον… 5 αστέρων!

 photo Phinuomicronsigmaf 5 alphasigmataurhoomeganu_zps7q2qr9iy.jpgΚλασικό ως προς την δομή (έγκλημα – κυνήγι του δολοφόνου – κάθαρση), η κ. Ακρίτα δεν φείδεται ευφυολογημάτων, προκειμένου να καταστήσει την ανάγνωση ευχάριστη αλλά και ν’ αποδώσει στους διαλόγους ρεαλιστικές πινελιές, προσωπικών πολιτικών αφορισμών, που ως στόχο έχουν να εντάξουν ακλόνητα την ιστορία της στο σύγχρονο χωροχρονικό πλαίσιο της ελληνικής πραγματικότητας, και ιδιαίτερων εκφράσεων του συρμού, για να «χρυσώσει» το χάπι όσων αρνούνται ν’ αποδεχθούν την άκρατη βία ως ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της εποχής μας.

Κι εδώ καταρρίπτονται τυχόν υποκριτικές ενστάσεις για την χρήση «ευτελών» και «εκχυδαϊσμένων» φράσεων που τεχνηέντως η συγγραφέας βάζει στα χείλη των πρωταγωνιστών της. Η γραφή της άλλωστε είναι τοις πάσι γνωστή, συνεπώς δεν θα μπορούσε να προδώσει ένα ολόκληρο παρελθόν καταξίωσης κι επιτυχιών μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει την στάση ορισμένων αμετανόητων ψευδοηθικολόγων.

Εκείνο στο οποίο θα έπρεπε εντίμως να σταθούμε είναι το ότι η συγγραφέας, χωρίς φθηνά τρικ και αδόκιμες υπερβολές, καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον τού αναγνώστη αμείωτο μέχρι την τελευταία σελίδα, τον δολοφόνο της «αθέατο» παρά το ότι τον υποβάλλει στο ανελέητο φως της λογικής και των συμπερασμάτων, και το ύφος της σταθερά αυθεντικό, διανθισμένο με πλούσιες δόσεις χιούμορ και αυτοσαρκασμού.

Επομένως, εάν αγαπάτε τα ελληνικά stories και επιθυμείτε μιαν ανάσα από την ανελέητη σκανδιναβική crime zone ή το σκληρό noir του μεσοπολέμου, το βιβλίο αυτό θα σας χαρίσει ικανοποίηση.

Μένει να δούμε εάν η συγγραφέας θα συνεχίσει να «βηματίζει» στον συγκεκριμένο τύπο μυθιστορίας -κάτι που ασφαλώς θα επιθυμούσε το αναγνωστικό της κοινό…

Εκδοτικός Οίκος

Διαβάστε επίσης...

Please wait...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε για όλα τα νέα του βιβλίου κατευθείαν στο e-mail σας. Εγγραφείτε τώρα!