Φόβος κανένας (κριτική)

[ γράφει ο Πάνος Γιαννάκαινας ]

Με τύψεις αρκετών… μηνών κατάφερα επιτέλους να διαβάσω το φτενό βιβλιαράκι του Γιάννη Φαρσάρη, που ο ίδιος είχε την καλοσύνη να μου αποστείλει τον Δεκέμβριο -αν θυμάμαι καλά-του 2015! Και ομολογώ πως οι τύψεις στις οποίες αναφέρομαι δεν αφορούν τόσο στο πρόσωπο του ταλαντούχου συγγραφέα όσο σ’ εμένα που μπόρεσα να στερήσω στον εαυτό μου μια τέτοια αναγνωστική απόλαυση!Γιάννης Φαρσάρης

Το παρήγορο είναι ότι το Φόβος κανένας διαβάζεται άνετα ακόμη και με καθυστέρηση… δεκαετιών! Η θεματολογία του, η επίπονη ευρηματικότητα της ίδιας της ζωής και η ανθρώπινη αγωνία για επιβίωση σ’ έναν κόσμο παράλληλης τρέλας, επ’ ουδενί μπορούν να θεωρηθούν ως πεπερασμένα και μακρινά. Δυστυχώς δίνουν το «παρών» στην καθημερινότητά μας, κατατρώγουν τις ψυχές και τις υποστάσεις μας, μικραίνουν τον ορίζοντα της αισιοδοξίας μας και υποθάλπουν όλη εκείνη την πίκρα που ραντίζει τους χρόνους μας.

Ωστόσο, αποστασιοποιημένος θαρρείς από την τύρβη της παμφάγας ζωής που… καταπίνει τα «α» στον υπολογιστή του (Επαρκώς ευσυνείδητος), αυτοσαρκαστικός σαν τον τύπο που αναπλάθει τον θάνατό του πριν ακόμη αυτός συμβεί (Υγεία), ο συγγραφέας δεν διστάζει να χλευάσει την ίδια την ζωή και την ποταπότητά της, να δείξει τα νύχια του στον επίπλαστο και θολερό κόσμο τού σήμερα, με τα ασαφή περιγράμματα και τα fake συναισθήματα, να διακωμωδήσει φόβους και αγωνίες χωρίς ερείσματα (Σοκολάτα και γλαδιόλες). Αυτός είναι ο τρόπος τού Γιάννη Φαρσάρη!

Άμεσος, ευαίσθητος, καρφώνει τα δάχτυλα στο pc του και αραδιάζει ιστορίες «καθημερινής τρέλας». Εικόνες και βιώματα, ακούσματα και «πληροφορίες» -όλα φιλτράρονται από την εκλεπτυσμένη αντοχή του, περνούν στο χαρτί με τρόπο θαυμάσιο, συντελώντας ένα συγγραφικό επίτευγμα, διανθισμένο με την ορμή του επαναστάτη ανθρώπου που κουράστηκε από τις «συμβάσεις», αλλά και την μελαγχολία του απογοητευμένου που κουράστηκε να περιμένει.

Κι όταν πια φτάσει να πεινάσει, όταν όλα καταρρέουν γύρω του, τρώει την… μαμά (Έφαγα τη μαμά), παραδίδει την γυναίκα του, ανασυνθέτει τον κόσμο κατά δική του βούληση, αναπλάθει τα όνειρά του -όσα ποτέ δεν πραγματοποιήθηκαν, όσα ποτέ δεν ολοκληρώθηκαν…

Ο δημιουργός του crowdfundingΓιάννης Φαρσάρης είναι ένας ευαίσθητος μα και οξυδερκής άνθρωπος, ένας δέκτης με κεραίες πάντα στραμμένες στην βαθύτερη ουσία, στην «ανθρωπίλα» που επιμένουμε νοσηρά να καταστέλλουμε, στην ανελευθερία του σύγχρονου ανθρώπου. Οι λέξεις του είναι κελιά, η αμεσότητά του χαράζει σαν διαμάντι τον γυάλινο κόσμο μας, η οικονομία στην περιγραφή δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το ύφος των μεγάλων γραφιάδων. Πονά την γραφή, δίνεται, ξοδεύεται πάνω στο υλικό του, σχηματίζει τους ήρωές του… κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση, πνέει ψυχή μέσα τους και κατόπιν τους ρίχνει στο «πηγάδι» των βασάνων!

Μέσα σε 29 σύντομα μα απαστράπτοντα κείμενα – διαμαντάκια ο συγγραφέας καταφέρνει να σε φέρει αντιμέτωπο με το ανούσιο (Μωβ), με τον ίδιο τον χρόνο που στρογγυλεύει με απανωτά βαψίματα τα καρφιά στους τοίχους σαν σπυριά (Δεν βιάζομαι), με την αυτογνωσία (Απόγνωση). Θα μπορούσε κανείς να διερωτηθεί: Γιατί δεν προτιμά την λύτρωση, αυτός, το απόλυτο αφεντικό της πένας του; Γιατί τεντώνει στο έπακρο την «τιράντα» του καθωσπρεπισμού και εισάγει νέα συναλλακτικά ήθη (Ο υπαλληλόπουλος) προκειμένου ν’ αποκαταστήσει την προσβεβλημένη αίσθηση περί δικαίου;

Μα, ίσως επειδή δεν έχει τίποτα να χάσει! Το ταλέντο τέτοιων συγγραφέων ποτέ δεν αποδεκατίζεται! Αντιθέτως, ενδυναμώνει από την τέρψη που χαρίζει στους αναγνώστες. Και η Λερναία του έτσι αποκτά περισσότερες κεφαλές…

Εκδοτικός Οίκος

Διαβάστε επίσης...

Please wait...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε για όλα τα νέα του βιβλίου κατευθείαν στο e-mail σας. Εγγραφείτε τώρα!