Η φαιδρή κηδεία του Οδυσσέα Λουντάντε (κριτική)

[ γράφει ο Πάνος Γιαννάκαινας ]

Ένα πράγμα που θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί, ως απόσταγμα της ανάγνωσης των βιβλίων τού Νίκου Καραγεώργου, είναι η αίσθηση της απάθειας που ερμητικά τον καταλαμβάνει, έχοντας και ο ίδιος υιοθετήσει την φαινομενική αυτή στάση τού συγγραφέα.Νίκος Καραγεώργος

Πράγματι, ο κ. Καραγεώργος είναι ίσως ο μοναδικός νεοέλληνας «γραφιάς» που αποπνέει εκείνη την ξεχασμένη αύρα ενός Henry James: Γραφή απαλή, μεστή και γαργαλιστική, με πληθώρα υπονοουμένων και υπαινιγμών, πλοκή ελαφρά και συλλογισμοί διχαλωτοί, αιρετικοί, σκανδαλιστικοί.

Βέβαια, πιστός στο πνεύμα της εποχής, ο συγγραφέας δεν τολμά να χαράξει την δική του ρότα, ίσως επειδή εκ χαρακτήρος δεν αρέσκεται σε προτεσταντισμούς και αυτονομίες που, μελλοντικά, θα μπορούσαν να στραφούν εναντίον του. Φαίνεται πως έχει πλήρη συναίσθηση της ανεπάρκειας «εργαλείων» που θα καθιστούσαν αποδεκτή στο ευρύ αναγνωστικό του κοινό μια ανεξέλεγκτη λογοτεχνική εκροή ιδεοληπτικού τύπου και, ως εκ τούτου, παραμένει στην «σκιά» μιας ανώδυνης και κυρίως προστατευτικής ομπρέλας: Απόλυτος κυρίαρχος του λόγου και του υλικού του, ευφάνταστος και τολμηρός δαμαστής λέξεων, ηθοπλάστης και ταυτόχρονα αποστασιοποιημένος παρατηρητής, χαρίζει την τέρψη στον αναγνώστη με τρόπο μοναδικό, απέχοντας συνειδητά από την συγγραφή ενός ολοκληρωμένου μυθιστορήματος που θα του χάριζε -είναι βέβαιο!- την αθαναΚάτω από τη φωτιά η μουσικήσία στον κόσμο των Ελληνικών Γραμμάτων.

Στο Κάτω από τη φωτιά η μουσική, ο Νίκος Καραγεώργος «συστήνεται» ως εκτραγωδός των ανθρώπινων βιωμάτων. Με πένα στυφή, τρόπο κομψό και δόκιμο, καταγράφει εν είδει απολογητή. Άλλοτε στάζοντας ευαισθησία κι άλλοτε προκαλώντας να τον… γρονθοκοπήσεις (!) εκθέτει τον εαυτό του αγόγγυστα, στρογγυλά και νηφάλια. Δεν βιάζεται, δεν αργοπορεί. Δίνει την αίσθηση ότι η ύπαρξή του ολόκληρη έχει αφιερωθεί κι αναλίσκεται στην κατάκτηση ενός πνευματικού όρους -μα δεν είναι αιθεροβάμων: Γνωρίζει καλά ότι πέρα από την πολυπόθητη κορυφή δεν υπάρχει συνέχεια.

Στο κατά δύο χρόνια νεότερο πόνημά του, το Η φαιδρή κηδεία του Οδυσσέα Λουντάντε, ο συγγραφέας εμφανίζεται περισσότερο ώριμος και συμπαγής: Δεν «εκπορνεύεται» τις ανθρώπινες αδυναΗ φαιδρή κηδεία του Οδυσσέα Λουντάντεμίες, μόνο κατατάσσει και αναλύει, δεν παρωδεί, μοναχά σαρκάζει.

Με όπλα τον απίστευτο λεκτικό του πλούτο, δουλεύει το κείμενο με έπαρση και βουλιμία. Εύρος κειμένου και βάθος νοήματος σε απόλυτη αρμονία, προκαλεί με το ταλέντο του και σοκάρει με την επίμονη, γνωστή του αδιαφορία. Δεν επαιτεί την αναγνώριση από τον αναγνώστη του, δεν μεροληπτεί υπέρ της δεξιοτεχνίας του, αφήνεται απλώς να παρασυρθεί από την -εγγενή και διακριτέα πλέον- θεώρηση της ζωής ως πολύτιμο μα εφήμερο δώρο.

Εκείνο που πάντως λάτρεψα στις σελίδες του είναι η αδιόρατη υποψία πως γράφει προς τέρψιν και του ίδιου του τού εαυτού, πως γράφει για την γραφή, για τον έρωτα που κάθε συγγραφέας οφείλει να τρέφει προς τον λόγο του, κάθε που αποφασίζει να δρασκελίσει τα σκολιά μονοπάτια της Τέχνης…

Βιβλία αξιόλογα και δροσερά, μικρά κι ανεκτίμητα διαμαντάκια για τις βιβλιοθήκες όλων μας, αναγνώσματα άδολα κι ευχάριστα, που τα προτείνω ανενδοίαστα σε κάθε… αδιόρθωτο αναγνώστη!

Εκδοτικός Οίκος

Διαβάστε επίσης...

Please wait...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε για όλα τα νέα του βιβλίου κατευθείαν στο e-mail σας. Εγγραφείτε τώρα!