Οι πύλες της φωτιάς

[ γράφει η Βασιλική Ζηλιασκοπούλου ]

Ο Χίονης, ένα δεκάχρονο αγόρι, αφού επιζήσει της ολοσχερούς καταστροφής της πόλης του, λόγω της επίθεσης από μια γειτονική πόλη – κράτος, και μετά από δύσκολη επιβίωση στα βουνά, καταλήγει στη Σπάρτη. Εκεί επιλέγεται να είναι σύντροφος και βοηθός στην εκπαίδευση του νεαρού Αλέξανδρου και αργότερα βοηθός του ομοίου Σπαρτιάτη Διηνέκη.

Μας διηγείται τον τρόπο ζωής των Σπαρτιατών, καθώς και την ανατροφή και εκπαίδευση που λάμβαναν τα νεαρά αγόρια, ώστε να καταφέρουν να ενσωματωθούν, με την ενηλικίωσή τους, στην «πολεμική μηχανή» που αποτελούσε η Σπάρτη εκείνη την εποχή. Η διδασκαλία, οι ασκήσεις, τα συνεχή γυμνάσια, οι μάχες που έδιναν οι Σπαρτιάτες για να εξασφαλίσουν συμμάχους, ένας δύσκολος τρόπος ζωής βασισμένος πάνω στην συντροφικότητα και την αγάπη για τον συμπολίτη και συμπολεμιστή -όλα αυτά περιγράφονται στις σελίδες του βιβλίου με τρόπο εξαιρετικό.

Και περίπου στα μισά του βιβλίου, οι Πέρσες πλησιάζουν. Και επιλέγονται οι τριακόσιοι -όλοι όμοιοι (δηλαδή Σπαρτιάτες καθαρόαιμοι, με πλήρη πολιτικά δικαιώματα), όλοι πατέρες αρσενικών απογόνων-, οι οποίοι θα σταλούν να πολεμήσουν με τον εχθρό στις Θερμοπύλες.

Σε κάθε μία από τις δέκα φορές που διάβασα το βιβλίο, η ανατριχίλα στη σπονδυλική στήλη είναι ακριβώς ίδια, όταν φτάνω σε αυτό το σημείο.

Οι Σπαρτιάτες με τους συμμάχους συγκεντρώνονται στις Θερμοπύλες, στρατοπεδεύουν και περιμένουν τον εχθρό. Οι Πέρσες έρχονται και στήνουν τον τεράστιο στρατό τους απέναντι από τον ελληνικό. Και ξεκινάνε οι μάχες και η «πολεμική μηχανή» των Σπαρτιατών παίρνει μπρος. Η περιγραφή της πρώτης μάχης είναι τόσο ζωντανή που προσωπικά σχεδόν «άκουγα» τους ήχους από τα όπλα και τις φωνές των αντρών. Τελείωσε η πρώτη επίθεση κι έπαιρνα κι εγώ βαθιές ανάσες μαζί με όσους επιβίωσαν της μάχης! Και συνεχίζεται η ροή των γεγονότων για τις τρεις μέρες που κράτησαν οι μάχες, άλλες φορές περιγραφικά και άλλες επιγραμματικά, μέχρι να πέσουν νεκροί όλοι, μέχρις ενός.

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι, εκτός από πολύ ωραίο ιστορικό μυθιστόρημα, το Οι πύλες της φωτιάς ταυτόχρονα αποτελεί και εξαιρετικό δείγμα γραφής, γεμίζει το μυαλό εικόνες και ήχους, η δράση είναι έντονη αλλά υπάρχουν και στιγμές ηρεμίας, ακόμα και αν αυτές είναι κατά τη διάρκεια μαχών.

Όμως καλό θα ήταν να επισημάνω ότι υπάρχουν κάποιες σκηνές βίαιες που πιστεύω ότι θα μπορούσαν να παραληφθούν (δεν μιλάω για περιγραφές των μαχών) και επίσης μερικές φορές το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας είναι από άκομψο μέχρι χυδαίο, αν και κάνει μια προσπάθεια να εξηγήσει τους λόγους και να δικαιολογήσει τη χρήση αυτής της γλώσσας.

Εκδοτικός Οίκος

Διαβάστε επίσης...

Please wait...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε για όλα τα νέα του βιβλίου κατευθείαν στο e-mail σας. Εγγραφείτε τώρα!