Il nome della rosa

Diario Minimo (ή αλλιώς: Επιμύθιο)

Ο «συγγραφέας του Σαββατοκύριακου» έφυγε από κοντά μας, στα 84 χρόνια του, αφήνοντας πίσω, κατά το συνήθειο των μUmberto Eco photo Umberto Eco 3_zpsjofpdt5d.jpgεγάλων ανδρών, μια σπάνια παρακαταθήκη: Ένα έργο αειθαλές, αφοσιωμένο στην μάχη κατά της ολικής κατάρρευσης των ιδεολογιών, κατά της έλλειψης ταυτοτήτων και αυθεντικών ανθρώπων, κατά της ματαιοδοξίας και του «κενωτισμού» των ημερών.

Και δεν είναι καθόλου απίθανο μέχρι την τελευταία του στιγμή να μας κοιτούσε με βλέμμα απατηλό, ξαφνιασμένο, ίσως και λίγο υπεροπτικό μα οπωσδήποτε θλιμμένο, σφίγγοντας στα δόντια το άδειο πιπόνι για να ξεγελάει το αίμα του. Η νικοτίνη τρέχει στα τρίσβαθα του μυαλού, όχι στις φλέβες…

Και η διανόηση; Αυτή η άπιστη ερωμένη τού πνεύματος, αυτή η ακραία βουλιμική, η ασύστολα παμφάγα συνήθεια, πού κρύβεται; Πού αρχίζει και πού τελειώνει;

Θα μπορούσε κανείς να πει «μέσα μας ή στα ρείθρα των αγώνων, στις αυλακιές τού αίματος των απανταχού πεσόντων» -κι αν δεν τον χαρακτήριζαν γραφικό, σίγουρα «θα του κολλούσαν την ρετσινιά του ποιητή». Και ποιος στις μέρες μας αντέχει την ποίηση; Ποιος νοστιμεύεται το ρετσινόλαδο της σοφίας;

Umberto Eco photo Umberto Eco 2_zps6phulntc.jpgΒέβαιο είναι πως ο Umberto Eco όλους μάς αγαπούσε, όπως βέβαιο είναι και το ότι δεν μπορούσε να συγχωρήσει την βλακεία μας! Πιστεύω πως χάσαμε τον πιο αδέκαστο και φιλάνθρωπο συγγραφέα τού 20ού αιώνα -έναν εστέτ  σημειολόγο της καθημερινής τρέλας. Ο θάνατός του μας ξάφνιασε -τον είχαμε δεδομένον και ταγμένον στο απυρόβλητο. Μας ξέφυγε σε μια στιγμή αδυναμίας, μας έπιασε στον ύπνο και λάκισε για τα ουράνια λειβάδια…

«Ένας συγγραφέας πρέπει να ξαφνιάζει τους αναγνώστες του, να γράφει αυτά που δεν περιμένουν», επέμενε. Το κατάφερε; Ίσως ναι.

Μα κανείς, μέχρι σήμερα, δεν κατόρθωσε να δώσει ένα όνομα στο Ρόδο του καθηγητή – φιλοσόφου…

Πάνος Γιαννάκαινας

Διαβάστε επίσης...

Please wait...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε για όλα τα νέα του βιβλίου κατευθείαν στο e-mail σας. Εγγραφείτε τώρα!