Κρυφτό

[ γράφει η Βασιλική Ζηλιασκοπούλου ]

Το Κρυφτό μάς περιγράφει τμηματικά και χωρισμένη σε περιόδους τη ζωή και τη σχέση της Μυρσίνης και του Πανσέληνου, ξεκινώντας από τα παιδικά τους χρόνια και καταλήγοντας στα γεράματά τους. Η αφήγηση γίνεται σε πρώτο πρόσωπο και από τους δύο, εναλλάξ, εξιστορώντας γεγονότα και εμπειρίες της ίδιας χρονικής περιόδου, εκθέτοντας βέβαια ο καθένας τη δική του άποψη για όσα έζησε και δίνοντας την δική του ερμηνεία.

Ως μυθιστόρημα, είναι μια ιστορία λίγο πολύ συνηθισμένη, την έχουμε ξαναδιαβάσει, ίσως την έχουμε ζήσει κιόλας. Περιστρέφεται κυρίως γύρω από τις ανθρώπινες σχέσεις και τον πρώτο μεγάλο έρωτα -που για κάποιους ανθρώπους είναι και ο πιο δυνατός, έντονος και ίσως μοναδικός στη ζωή τους. Οκ, δεν τρέχει και τίποτα, αν και είναι γραμμένο με πρωτότυπο τρόπο.

Όμως…

Ταυτίστηκα πάρα πολύ με τη Μυρσίνη! Στην παιδική της ηλικία είδα τα λάθη που κάνω κι εγώ ως μητέρα, είδα λάθη των γονιών μου στην εφηβεία μου (τα οποία σίγουρα θα κάνω κι εγώ, ως γονιός καταλαβαίνω την λογική των γονιών της και όχι μόνο την καταπίεση την δική της). Οι έρωτες, η ανάγκη για αγάπη, για αποδοχή, για αναγνώριση και κατανόηση από τον περίγυρο… Οι συμβιβασμοί που αναγκάζεσαι να κάνεις, το πόσο πολύ μπορεί να συγκρούεσαι με έναν άνθρωπο λόγω διαφορετικών βιωμάτων και χαρακτήρων, η έλλειψη επικοινωνίας, ο διαφορετικός τρόπος σκέψης που μπορεί να καταστρέψει σχέσεις και να δημιουργήσει παρεξηγήσεις… Βαρέθηκα να σκέφτομαι: «Αχ! αυτό το έπαθα κι εγώ, θυμάμαι τότε που…». Και στο τέλος, η λύτρωση από την καταπίεση που έρχεται μόνο όταν μάθεις καλά τον εαυτό σου και είσαι πια ελεύθερος να ζήσεις όπως θέλεις. Τεραστίων διαστάσεων χαστούκια, όχι αστεία!

Και ο Πανσέληνος… η ορφάνια, η αγάπη από τους συγγενείς, ο εγωισμός (;) και η προσπάθεια συνεχώς να αποδείξει ότι είναι «κάποιος», ότι δεν υστερεί…

Πόσο πολύ μπορεί να επηρεαστεί ο χαρακτήρας και η συμπεριφορά του αγοριού από τον πατέρα του; Από τις κοινωνικές συμβάσεις; Πόσο μετράει ο εγωισμός, γιατί πρέπει να φέρεσαι διαφορετικά από ό,τι αισθάνεσαι; Και στο τέλος, η λύτρωση και γι’ αυτόν, μέσω της μοναδικής διεξόδου που αγάπησε ποτέ…

Πιο αγαπημένη φιγούρα απ’ όλες τις (επίσης αγαπημένες) υπόλοιπες φιγούρες του βιβλίου, η Θεία Ματίνα, η κατεξοχήν μητρική φιγούρα που έχουμε όλοι μέσα στο μυαλό μας για την ιδανική μητέρα.

Δεν θέλω να κουράσω όποιον τυχόν μπει στον κόπο να διαβάσει όλο αυτό το σεντόνι που έγραψα, το βιβλίο δεν είναι κανένα δυσκολοδιάβαστο ψυχολογικό πόνημα. Αντίθετα, είναι ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα στο οποίο όμως έχουν καταγραφεί με θαυμάσιο τρόπο κάποιες βασικές αρχές ψυχολογίας (ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε εμένα). Και προφανώς το συστήνω! Κατά τη γνώμη μου, θα έπρεπε να διαβαστεί απ’ όλους -είτε είναι γονείς είτε είναι παιδιά…

Εκδοτικός Οίκος

Διαβάστε επίσης...

Please wait...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε για όλα τα νέα του βιβλίου κατευθείαν στο e-mail σας. Εγγραφείτε τώρα!