Μεγάλες γυναίκες (κριτική)

[ γράφει ο Πάνος Γιαννάκαινας ]

Γερνάει η καρδιά; Συνηθίζει ο άνθρωπος την μοναξιά και το περιθώριο; Είμαστε γεννημένοι να συμφιλιωνόμαστε με την ήττα της ζωής και ν’ αντέχουμε το άχθος των χρόνων στην ράχη μας;

Μερικά ερωτήματα σαν κι αυτά ο Γιώργος Συμπάρδης δεν δειλιάζει να τ’ αναψηλαφήσει, ακόμη δε περισσότερο να τ’ απαντήσει. Και το λογοτεχνικό του «ειδικό βάρος» είναι αυτό που μας οδηγεί στα στενοσόκακα της ερημωμένης ζωής μιας γυναίκας που, εδώ και καιρό, έπαψε να αισθάνεται ως γυναίκα. Μια αναποδιά, μια κακοτυχιά ήταν που διέλυσε τοΓιώργος Συμπάρδηςν γάμο της -ή μήπως η μοίρα των ανθρώπων των «σιγανών», των «ακροτελευταίων στεναγμών και των ονείρων» που θα έλεγε και ο ποιητής;- κι από τότε στο σπίτι της «μυρωδιά σερνικού δεν έλεγε να καθίσει, κουβέντα βαριά κι αντρίκια δεν ματάκουσε».

Ώσπου ένας νεαρός -που θα μπορούσε να ήταν και γιος της!- εισβάλλει στην ζωή της και ανατρέπει όλα της τα στερεότυπα. Το αίμα κυλά πάλι ίσαμε την καρδιά της, το μάτι της παιχνιδίζει στον καθρέφτη ερευνητικά για να μπορέσει να του αρέσει, η σκέψη φτερουγίζει στα χρόνια τ’ αλλοτινά τα ευτυχισμένα. Μπερδεμένη και η ίδια με το αναπάντεχο, εγκλωβισμένη στο χάος των αισθημάτων της μάνας που ποτέ δεν υπήρξε και της γυναίκας που είχε ξεχάσει, εκτεθειμένη στην κοινωνική κριτική και τα ανυπέρβλητα ταμπού ενός υποκριτικού καθωσπρεπισμού, η Σοφία τής ιστορίας μας αποτολμά μια γενναία «έξοδο» και στεριώνει στην καρδιά της μια νέα ζωή που ποτέ δεν έρχεται -ένα μέλλον κρυφό και βουβό σαν τους πόνους εκείνους που μας λαχτάρισαν όταν, παιδιά ακόμη, νοιώθαμε το αίμα καυτό ν’ ανεβοκατεβαίνει στα κροτάφια και να σμπαραλιάζει καρδιά και μυαλό.

Είναι έρωτας; Η γλύκα του αρσενικού βάρους που επικυριαρχεί σ’ ένα σπίτι στεγνό απ’ την παρουσία ανδρός; Η ψυχική ισορροπία που χαρίζει ο βιορυθμός τής συνύπαρξης δίπλα σ’ ένα αντράκι έτοιμο για όλα και για τίποτα; Η ορμονική ηρεμία σαν αποτέλεσμα του χάους που προκαλούν τα πεταμένα δεξιά – αριστερά εσώρουχα ενός αγοριού με ψυχή παιδική, χέρια αργασμένα, δουλεμένα, και μυαλό εξαντλημένο από τα φτερουγίσματα της νιότης;

Μπορεί όλ’ αυτά μαζί, μπορεί και τίποτε -ο συγγραφέας δεν παίρνει θέση κι αφήνει τον μύθο να εξελιχθεί αυτόνομα, προκαλώντας τον αναγνώστη να λάβει θέση και να «δικάσει»! Στον κόσμο του δεν χωρούν συμβατικά «πρέπει», δεν υπάρχουν απαντήσεις για απαιτητικά «γιατί». Γι’ αυτό και το Μεγάλες γυναίκες μιλάει στην καρδιά μας, γι’ αυτό και μένουμε εκστατικοί μπροστά στην δεινότητα της πένας του!

Γραφή απλή μα μεστή, ιστορία καθημερινή μα με βάθος, ανάλυση ψυχολογική και υπονοούμενη, υποκινούμενη από τις αναμφίβολα ευαίσθητες «κεραίες» του λογοτέχνη. Μια νουβέλα σπάνιας λεπτότητας που θα συγκινήσει και τον πιο δύσπιστο αναγνώστη. Ένα μικρό διαμάντι στην λογοτεχνική «μπιζουτιέρα» των εκδόσεων Μεταίχμιο!

Εκδοτικός Οίκος

Διαβάστε επίσης...

Please wait...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε για όλα τα νέα του βιβλίου κατευθείαν στο e-mail σας. Εγγραφείτε τώρα!