Ο στόχος – Ημερολόγιο (κριτική)

[ γράφει ο Πάνος Γιαννάκαινας ]

Παναγιώτης Δεληγιάννης

Ο πολλά υποσχόμενος Παναγιώτης Δεληγιάννης ξεχωρίζει -κυρίως- για τρία πράγματα: Την φρεσκάδα της έμπνευσης, την όρεξη για δουλειά και την σεμνή του παρουσία. Θεωρώ τα τρία αυτά χαρακτηριστικά του γνωρίσματα ως μια καλή βάση για να γεννηθεί ένας απολαυστικότατος συγγραφέας! Αν τώρα στην πορεία αποδειχθεί και «σκληρό καρύδι», ώστε να μπορέσει ν΄ αντέξει τα χτυπήματα (και τις σειρήνες) της εποχής μας, σίγουρα θα έχουμε έναν διαμορφωμένο νεοέλληνα λογοτέχνη στο δύσκολο είδος του φανταστικού -τρόμου…

Πρώτο δείγμα γραφής το βιβλίο του Ο στόχος, με τον υπότιτλο Ημερολόγιο και την ένδειξη Βιβλίο Α. Όπερ σημαίνει ότι θα ακολουθήσει ένα τουλάχιστον ακόμη για να ολοκληρωθεί το ταξίδι του συγγραφέα στον χωροχρόνο, όσον αφορά τον μύθο του με φόντο την αρχαία μυθολογία και την νεώτερη ελληνική ιστορία, και δη και αυτήν των τελευταίων χρόνων της βασιλικής οικογένειας στο Τατόι.

Βεβαίως ονόματα και γεγονότα έχουν για εύλογους λόγους παραλλαχθεί -αλλά ποιον μέλλει, όταν ο μαθητευόμενος αυτός μάγος με την πένα του καταφέρνει να σου κόψει την ανάσα και να σε «φορτώσει» με γνώσεις που, σε τελευταία ανάγνωση, τεντώνουν την αγωνία σου μέχρι την τελευταία σελίδα;

Η γραφή του κ. Δεληγιάννη είναι επίπεδη και νεανική, χωρίς αυτό να του αποστερεί την αναγκαία ωριμότητα στο ύφος και την πλέξη του μύθου του. Λείπει βέβαια το αναγκαίο χρονικό πισωγύρισμα, η λεγόμενη ετεροχρονικότητα της αφήγησης, που θα κρατούσε τον αναγνώστη ενήμερο και σε μόνιμη αγωνία. Ωστόσο η ορμή της αφηγηματικής ροής είναι τόσο δυνατή, που υπερκαλύπτει σε ικανοποιητικό βαθμό την τετριμμένη επίπεδη παράθεση των γεγονότων, ακόμη κι αν σε πολλά σημεία η εμμονή σε ανούσιες λεπτομέρειες αφαιρούν από την επιθυμητή σφριγηλότητα της εξιστόρησης.

Αναλυτικά περιγραφικός (ίσως σε κάποια σημεία υπερβολικά -κάτι που καταμαρτυρεί την απειρία του), εξελίσσει την ιστορία του βαθμηδόν, κοινωνώντας στον αναγνώστη μια άλλη «ματιά» σε πράγματα που ίσως πέρασαν απαρατήρητα, όσον αφορά την «ιστορική» βάση του πονήματός του: Πλούσιο σε αναφορές και μυθεύματα, απόλυτα όμως αληθοφανές, κατατοπιστικότατο, το εν λόγω μυθιστόρημα σε καθηλώνει με την άνεση του συγγραφέα του να σε παρασύρει στο έγκλημα και την πλοκή χωρίς να παραδίδεται ο ίδιος στην παγίδα όπου πέφτουν οι μεγάλοι και καταξιωμένοι του είδους -Έλληνες ή ξένοι. Ακόμη δε περισσότερο που, στο τέλος, περνάει έντεχνα την υποσχετική του για την συνέχεια της ιστορίας στο επόμενο βιβλίο, χωρίς να διατρανώνει τον επερχόμενο συγγραφικό θρίαμβο!

Παναγιώτης-Δεληγιάννης

Μια ακόμη ένσταση: Οι διάλογοι σε κάποια σημεία εμφανίζονται ελαφρώς αταίριαστοι με το ήθος και το ύφος των ηρώων, κυρίως όμως με την αγωνιώδη ή κατάφορτη από ψυχικό και σωματικό πόνο κατάσταση στην οποία έχουν αυτοί περιέλθει. Είναι απόλυτα κατανοητό και αμελητέο, καθώς, όπως προείπα, πρόκειται για το πρώτο δείγμα γραφής ενός ανθρώπου που δεν φείδεται κόπου και δεν στερείται έμπνευσης όταν αφοσιώνεται στην γραφή.

Θα περιμένουμε με αρκετό ενδιαφέρον το δεύτερο βιβλίο – συνέχεια, με την ελπίδα ο συγγραφέας να μην επαναληφθεί, να αποδείξει πως πράγματι δεν δαμάζεται από το υλικό του και έχει τις δυνάμεις εκείνες που θα αναπτερώσουν τον μύθο του μέχρι την τελική «κάθαρση».

Ένα αξιόλογο δείγμα γραφής, με όλα τα στοιχεία της φρεσκάδας που απαιτεί το αναγνωστικό κοινό από το λεγόμενο «νέο αίμα» των συγγραφέων της πατρίδας μας, που το συνιστώ για ανάγνωση ιδιαίτερα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, εξαιτίας της αίσθησης της φρεσκάδας που αποπνέει και (γιατί όχι;) της παρακίνησης να εκδρομεύσετε στα μέρη όπου όλα «συνέβησαν»: Τα βασιλικά Κτήματα, την Κηφισιά και την Βαρυμπόμπη, ακόμη και τους πρώτους ορεινούς όγκους της Πάρνηθας…

Εκδοτικός Οίκος

Διαβάστε επίσης...

Please wait...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε για όλα τα νέα του βιβλίου κατευθείαν στο e-mail σας. Εγγραφείτε τώρα!