Όσα δεν έγιναν λέξεις (κριτική)

[ γράφει ο Δημήτρης Ντούρλιας ]

Ένα μυθιστόρημα αποτελεί πάντα ένα ταξίδι στη ζωή των ηρώων του. Ένα παράθυρο που σου επιτρέπει να βιώσεις ο ίδιος τα συναισθήματα και τις καταστάσεις που δημιουργούνται σε αυτούς και να συμμετάσχεις στις αγωνίες και τα πάθη τους.

Το τελευταίο έργο της Ελένης Γαληνού Όσα δεν έγιναν λέξεις δεν αποτελεί εξαίρεση του παραπάνω κανόνα. Σε αυτό η συγγραφέας μάς παρουσιάζει μια πολύ δυνατή ιστορία, με έντονες συναισθηματικές και ψυχολογικές μεταπτώσεις. Η υπόθεση εκτυλίσσεται μεταξύ Μυτιλήνης και Αθήνας. Δύο μέρη που προφανώς συνδέονται με τη συγγραφέα, καθώς η ίδια έλκει την καταγωγή της από το όμορφο νησί του Βορειοανατολικού Αιγαίου.

Από την αρχή το μυθιστόρημα αυτό κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Ξεκινά από τον παρόντα χρόνο και με «όχημα» ένα παλιό ημερολόγιο επιστρέφει 80 χρόνια πριν, τότε που άρχισαν όλα. Το flash back αυτό διαρκεί αρκετά, βοηθώντας πολύ τον αναγνώστη, καθώς ακολουθεί την πορεία της ζωής των βασικών ηρώων και μπορεί να τους τοποθετήσει χωροχρονικά σωστά μέσα στην ιστορία. Έτσι, όταν η συγγραφέας αποφασίζει να επιστρέψει στον παρόντα χρόνο και στη συνέχεια ξανά στο παρελθόν, ο αναγνώστης δεν κουράζεται καθόλου, αφού με αυτόν τον τρόπο δένει η πλοκή της ιστορίας και σιγά σιγά αποκαλύπτονται τα κρυμμένα μυστικά.Ελένη Γαληνού

Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφερθεί πως η πλοκή δεν αφορά τόσο στον αναγνώστη, όσο στους υπόλοιπους ήρωες του μυθιστορήματος που φαίνεται ότι ζουν μέσα στην άγνοια των όσων έχουν συμβεί. Ο αναγνώστης γνωρίζει την αλήθεια από νωρίς, αλλά, ενώ κάτι τέτοιο θα μπορούσε να αποτελέσει μειονέκτημα και ανασταλτικόν παράγοντα για την υπόθεση, εν τούτοις βιώνει την αγωνία και την προσμονή της αποκάλυψης της αλήθειας.

Σε όλο το έργο δεν λείπουν τα δυνατά συναισθήματα και οι έντονες καταστάσεις. Σε πολλά σημεία είναι διάχυτο το κλίμα της εποχής των δεκαετιών του ’50 και του ’60, με τον ρομαντισμό και τις αντιλήψεις που επικρατούσαν τότε. Κάτω από αυτό το πρίσμα προκύπτει και το πρόβλημα που αποτελεί τον βασικό παράγοντα για τον οποίο η ζωή και οι σχέσεις μεταξύ των ηρώων περιπλέχτηκαν έτσι, ώστε τελικά να δημιουργηθεί μία δραματική και δυσεπίλυτη κατάσταση. Μία κατάσταση που περιπλέχθηκε ακόμα περισσότερο από ψυχολογικούς παράγοντες που κατέστησαν αδύνατο το ξεκαθάρισμα της υπόθεσης μέσα σε εύλογο χρόνο. Και αυτό το ημερολόγιο, που αποτελεί το έναυσμα για τη λύση του δράματος, είναι κι εκείνο που θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους…

Όταν πια έρχεται η στιγμή της αποκάλυψης, η εξιστόρηση αποκτά εκ νέου ένταση και φορτίζεται συναισθηματικά. Η λύση του δράματος θυμίζει αρχαία τραγωδία, όταν οι ήρωες διαπιστώνουν πόσο κοντά ήταν όλα αυτά τα χρόνια, αλλά ταυτόχρονα πόσο διαφορετικά νόμιζαν πως ήταν τα πράγματα. Είναι αυτή η πικρόγλυκη γεύση που μένει, όταν διαπιστώνεις πόσο διαφορετικά θα είχε κυλήσει η ζωή όλων, αν τελικά γίνονταν λέξεις όλα αυτά που έμεναν για χρόνια φυλαγμένα στα συρτάρια του νου…

Εκδοτικός Οίκος

Διαβάστε επίσης...

Carlos Ruiz Zafόn – Ψυχογιός

Previous Image
Next Image

info heading

info content

Georges Simenon – Άγρα

Previous Image
Next Image

info heading

info content

Previous Image
Next Image

info heading

info content

Please wait...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε για όλα τα νέα του βιβλίου κατευθείαν στο e-mail σας. Εγγραφείτε τώρα!