Πανδαιμόνιο (κριτική)

[ γράφει ο Πάνος Γιαννάκαινας ]

Παραδομένος στις επιταγές μιας μοναστικής ζωής, όπου η επικοινωνία με τον Θεό και η διά της προσευχής και στερήσεων μεταμέλεια αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο, ένας μοναχός, ο Νήφωνας, ανακαλύπτει τυχαία τον έρωτα. Στην αρχή ψυχοπνευματικά, ιδεαλιστικά, κατόπιν σαρκικά -και είναι αυτό αρκετό για να ανατραπούν τα στερεότυπα της πίστης του, ν’ αλλάξει κοσμοθεωρία, να ριζώσει η αμφιβολία μέσα του και να βασανιστεί από το κρίμα και τις τύψεις που συνοδεύουν πάντα την «αμαρτία».Κώστας Ακρίβος

Με φόντο το Άγιον Όρος και τις παραλίες του, ο Κώστας Ακρίβος ενδοσκοπεί στον ψυχισμό του γυμνού ανθρώπου, του απροκάλυπτου και αγνού, που γίνεται «θύμα» του «φτερωτού θεού» και ανακαλύπτει την γυναικεία συντροφικότητα. Με χέρι σταθερό και ακρίβεια ευλαβική, ο συγγραφέας αποκαλύπτει κινηματογραφικά τα στάδια που διέρχεται ο «πεπτωκώς» μέχρι την τελική ψυχοσωματική εξουθένωση. Ταυτόχρονα, παρασέρνει τον αναγνώστη στις συλλογιστικές «παραφυάδες» προσώπων τού περιβάλλοντος του μοναχού, καταδεικνύοντας τις ολέθριες στρεβλώσεις στις οποίες οδηγούν η άμετρη και παθιασμένη, εμμονική και μονολιθική πίστη. Τεκμηριώνοντας τον άδοξο επίλογο αυτής της μονοδιάστατης πίστης που καθυποτάσσει ανθρώπους με σκέψεις και συναισθήματα «γαλβανισμένα» και «απαλλοτριωμένα», ο συγγραφέας επιβάλλει τον αναπόφευκτο θάνατο της ατυχούς Δόμνας, λίγο μετά την γέννηση δύο τέκνων -παρανόμων καρπών της συνεύρεσης με τον Νήφωνα.

Ως αντίβαρο, ο γέρων Γεδεών, με περισσή αδολεσχία και παροιμιώδη μακαριότητα, αφήνεται στο λεκτικό και διανοητικό κρεσέντο τής βυζαντινής παλιγγενεσίας και του μεγαλείου τής ανόρθωσης του ελληνισμού, πεπεισμένος πως η Θεία Πρόνοια επεφύλασσε σε απίστους και Δυτικούς την ανακατάληψη -ή, σωστότερα, την απελευθέρωση- της Πόλης ως απόδειξη εθνικού μεγαλείου και στέρεης πίστης που ανταμείβονται. Τίποτα δεν έχει μεγαλύτερη σημασία από αυτό, ούτε καν ο διά της εγκατάλειψης θάνατος μιας λεχώνας, ο διπλός καρπός της οποίας μέλλεται να υλοποιήσει την προφητεία τής ανάστασης του γένους!

Πανδαιμόνιο επικρατεί τότε στην Μονή της Σταυρονικήτα. Οι τραγικές φιγούρες των ηρώων περιφέρονται δίκην υπνωτισμένων και άβουλων πλασμάτων που έζησαν στο περιθώριο -αθύρματα στις ίδιες τις παρεκκλίσεις τους, τα οράματα και τις εμμονές τους. Κι εδώ ο συγγραφέας δεν χαρίζεται, διαμοιράζει τους ρόλους στους ήρωές του ωσάν καλός ποιμήν! Δίπλα στις πυρωμένες από πίστη και εγκαρτέρηση καρδιές, ο έρωτας ανοίγει φτερά και δαμάζει άλλους, πρωτόγνωρους ουρανούς! Το θαύμα του παιδεύει μα και εξαγνίζει. Έτσι ταπεινός και εξαγνισμένος, ο πατέρας πια Νήφωνας παίρνει αγκαλιά τα παιδιά του και με μια βάρκα ανοίγει πανιά για την επιστροφή στην κοσμική ζωή.

Ένα ευχάριστα βασανιστικό βιβλίο, όπου ο Κώστας Ακρίβος, όπως πάντα, αρέσκεται να προβληματίζεται με τα γήινα και τα επουράνια, συμπαρασύροντας σε αυτό το ταξίδι αυτογνωσίας τον ανυποψίαστο αναγνώστη. Άψογη «γεωμετρία» κεφαλαίων, απρόσκοπτη ροή της μυθολογίας, αξιέπαινοι φιλοσοφικοί νυγμοί και ελαφρώς μεταφυσική διάθεση που δεν θα αφήσουν ανικανοποίητο ούτε τον πιο απαιτητικό αναγνώστη!

Εκδοτικός Οίκος

Διαβάστε επίσης...

Please wait...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε για όλα τα νέα του βιβλίου κατευθείαν στο e-mail σας. Εγγραφείτε τώρα!