Περί αγάπης και μίσους

Πραγματεία για την ανθρώπινη φύση

Είναι η κατεύθυνση «προς έτερον» που κάνει την αγάπη και το μίσος, μαζί με τα παρεπόμενα και τα όμοιά τους παθήματα, να αποκτούν κομβική θέση σε ένα εγχείρημα μετάβασης από τη θεωρία της γνώσης στην ηθική θεωρία.

Και παρ΄ όλο που ο εαυτός πάντοτε προηγείται στη χιουμιανή -και ευρύτερα στη διαφωτιστική- λογική, χωρίς την προβολή του στους άλλους, χωρίς αυτή την «ενσυναίσθηση» που γίνεται η λυδία λίθος όλης της ψυχολογίας και της ηθικής του Χιουμ (όπως και του Άνταμ Σμιθ λίγο αργότερα), όλη η ιδιάζουσα θέρμη της ζωής εν κοινωνία αποστραγγίζεται από το φιλοσοφείν, μετατρέποντάς το σε ψυχρή ανατομία ενός νεκρού και ψευδούς αντικειμένου, του απομονωμένου, μη ανθρώπινου πλέον, νου.

ISBN 9789603353478, έκδοση 2015

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Ντέιβιντ Χιουμ (David Hume – 1711-1776), ο σημαντικότερος στοχαστής του σκωτικού διαφωτισμού, είναι ο πρώτος στην ιστορία της φιλοσοφίας ο οποίος επιχείρησε την εμπειρική θεμελίωση της «Επιστήμης του ανθρώπου» εισάγοντας την «πειραματική μέθοδο συλλογισμού στα ηθικά θέματα».

Γεννήθηκε στο Εδιμβούργο από οικογένεια εμπόρων και, χάνοντας από πολύ νωρίς τον πατέρα τους, ο ίδιος και τα αδέλφια του μεγάλωσαν μόνο με την αφοσιωμένη φροντίδα της μητέρας τους. Από νωρίς στράφηκε με ιδιαίτερη θέρμη στη μελέτη κειμένων της κλασικής γραμματείας, όπως του Κικέρωνος, του Σενέκα, του Λουκρητίου και του Πλουτάρχου, και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου.

Το 1734 μετέβη στην πόλη La Fleche της Anjou, στο κολέγιο της οποίας είχε σπουδάσει ο Καρτέσιος, όπου επιδόθηκε στη συγγραφή, και κατόπιν επέστρεψε στο Λονδίνο για να δημοσιεύσει, σε ηλικία 28 ετών, το πρώτο και μεγαλύτερο φιλοσοφικό έργο του, «Πραγματεία για την ανθρώπινη φύση» (1739-40). Η καινοτομία των απόψεών του προκάλεσε την απορριπτική κριτική των συγχρόνων του, οι οποίοι του απέδωσαν τον χαρακτηρισμό του άθεου και ακραίου αγνωστικιστή. Το γεγονός αυτό θα οδηγήσει τον Σκώτο φιλόσοφο σε νέα συγγραφή του έργου, «Έρευνες για την ανθρώπινη νόηση και για τις αρχές της ηθικής» («Enquiries concerning human understanding and concerning the principles of morals») (1748, 1751), στο οποίο θα αμβλύνει φραστικά τη σκεπτικιστική οξύτητα ορισμένων από τα συμπεράσματα της «Πραγματείας», χωρίς ποτέ, όμως, να εγκαταλείψει τις θεμελιώδεις θέσεις του «νεανικού» του έργου.

Στη συνέχεια δημοσιεύει τα «Ηθικά, πολιτικά, φιλολογικά δοκίμια» («Essays moral, political, and literary») (1741-52), τις «Τέσσερις διατριβές» («Four dissertations»), στις οποίες περιλαμβάνεται η «Φυσική ιστορία της θεολογίας» («Natural history of religion») (1757), και τους έξι τόμους της «Ιστορίας της Μεγάλης Βρετανίας» (The history of Great Britain») (1754-1762).

Το 1763 υπηρετεί στη Βρετανική Πρεσβεία του Παρισιού μέχρι το 1769, οπότε και επιστρέφει στη Σκωτία, για να αποσυρθεί και να συγγράψει τους «Διαλόγους για τη φυσική θεολογία» («Dialogues concerning natural religion») και την «Αυτοβιογραφία μου» («My own life»), τα οποία δημοσιεύονται μετά το 1776, έτος του θανάτου του.

Εκδοτικός Οίκος

Διαβάστε επίσης...

Please wait...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε για όλα τα νέα του βιβλίου κατευθείαν στο e-mail σας. Εγγραφείτε τώρα!