Ποίηση, το καταφύγιο που φθονούμε

Πώς να ‘νοιωθε, αν ζούσε σήμερα, ο ποιητής τού «Πόνου του ανθρώπου και των πραμάτων», κοιτώντας με μάτια ολοστρόγγυλα την έρημη ψυχή μας; Θα ‘στρεφε μήπως ξανά, σταθερά κι επίμονα, το πιστόλι στην καρδιά του, γερμένος στον ευκάλυπτο της Μαργαρώνας, ή θα παρέμενε αιωνίως στον Ουράνιο Κήπο πίνοντας βυσινάδα, ατενίζοντας τον Καλλίνικο να «κροταλίζει» το πουρμπουάρ των 75 δραχμών στην χούφτα του;

Ως «καταραμένος» ποιητής, ο Καρυωτάκης μάς δίδαξε πως η ποίηση ανθεί στους δρόμους. Είναι το καταφύγιο που (όλοι) φθονούμε, που κανείς δεν αντέχει.

Ένα παιδί σκύβει στην στέρνα να πιει δυο στάλες νερό, μια βόμβα σχίζει ένα σπίτι στην μέση, ο χοντρός ρεύεται τις ξινισμένες συνταγές τής τηλεόρασης, κάπου μακριά ένας αναστεναγμός, μια όμορφη ντύνεται γύμνια και ξεπροβάλλει, ρέουν τα υγρά μας μυαλά σαν οξύ δυνατό που κατατρώγει το καύκαλο κι εμείς μονάχοι, περιτριγυρισμένοι από εαυτούς, προδομένα όνειρα και αταίριαστη πείνα.

Τι ακριβώς γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης;

Πόσο παγκόσμια;

Πόσο μέρα;

Και πόσο ποίηση;

(Να, λιώνουν σαν παγάκια τα λόγια σου και μελώνουν τα σπλάχνα μου μ’ αισιότητα…)

Πάνος Γιαννάκαινας

Διαβάστε επίσης...

Please wait...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε για όλα τα νέα του βιβλίου κατευθείαν στο e-mail σας. Εγγραφείτε τώρα!