Ποικιλόμορφα και ανάλεκτα (κριτική)

[ γράφει ο Πάνος Γιαννάκαινας ]

Σε καιρούς ανήσυχους, ανήσυχα και τα ερωτήματα. Άλλοτε περασμένα σ’ έναν καμβά, άλλοτε σφυρηλατημένα στην πέτρα, κι άλλοτε πάλι σφηνωμένα στις πυκνές αράδες της ποίησης.

Τούτο το τελευταίο μετερίζι δίνει «τροφή και στέγη» σε μια φρέσκια φωνή των ελληνικών γραμμάτων -την ποιήτρια Μαγδαληνή – Αρτεμισία Καμπούρη που, μέσα στην τύρβη των καιρών μας, ορθώνει Λόγο ποιητικό, σαρκαστικό ενίοτε, μα πάντα ευφάνταστο και αισθαντικό.

Η ποιητική συλλογή Ποικιλόμορφα και ανάλεκτα, που πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Όστρια και φέρει την υπογραφή της, αποτελεί την ακράδαντη απόδειξη πως η Ποίηση είναι εδώ, ζωντανή, άρρηκτα δεμένη με την καθημερινότητα, τις αγωνίες και τους πόθους των «απλών» ανθρώπων.  Και είναι πράγματι δύσκολο να μιλά κανείς για ό,τι τον πόνεσε, ό,τι τον έκανε να πισωπατήσει, ν’ αναζητήσει με κήδος και σθένος λέξεις που θα μπορούσαν να στολίσουν τα όνειρα και τις ελπίδες του «…κλέβοντας άθελα όλου του κόσμου τις πιο βαθιές και αληθινές του προσευχές».Μαγδαληνή - Αρτεμισία Καμπούρη

Είναι αυτό, άραγε, ένας εκούσιος «δονκιχωτισμός» ή έντεχνη ψυχορμή να δαμάσεις την σκέψη και το συναίσθημα, και να τα μεταφέρεις στο «χαρτί» κοινωνώντας τα στους συνανθρώπους; «Έτσι μ’ αρέσει να μιλώ για τα γραπτά. Εκείνα που δεν ειπώθηκαν μ’ ανθρώπινη φωνή».

Η κυρία Καμπούρη σε τούτο -κυρίως- διαπρέπει: Τολμά να μιλήσει με ειλικρίνεια στους άλλους -μα πρώτ’ απ’ όλους στον εαυτό της. «Συγγνώμη που το γέλιο μου ασωτεύει μ’ αυτές σου τις κουβέντες. Μα προτιμώ να καθρεπτίζομαι στην λίμνη της αλήθειας και της ομορφιάς». Δεν φοβάται να ηττηθεί από το άχθος της ζωής, δεν δειλιάζει στην πρόκληση να εναντιωθεί στα στρεβλά κι ακατανόητα τούτου του κόσμου τού τόσο πελιδνού και τόσο σκληρού. Μετουσιώνει την σκέψη και το συναίσθημα σε Λόγο, αφήνεται να ταξιδέψει στον χρόνο τον ελλειπτικό: «Όσα ταξίδια κι αν οδεύσω, όσους ρόλους κι αν φορέσω, λίγος πάλι θα μου είσαι…».

Η έννοια αυτή της απόδρασης δεν στοιχειοθετεί άρνηση για μάχη, δεν είναι δειλία: «Θα μου πάρει μερικούς ήλιους να συνεφέρω το όμορφο χωραφάκι… Θέλω να θερίσω όλη την ευτυχία των κόπων και των αγώνων που έκαμα». Άλλωστε, ακατάδεχτη και προκλητική, το δηλώνει χωρίς περιστροφές: «Τι κι αν μου λένε πως πρέπει να συμβιβαστώ; Κλείνω τ’ αυτιά και συνεχίζω».

Σαφώς, στους σκολιούς δρόμους της ποίησης, η συγγραφέας έχει πολλά ακόμη να διδαχθεί. Θα πρέπει να εντρυφήσει στην αφαιρετική αλλά πάντα έμμετρη «θυσία» των λέξεων. Αυτό ας έχει κατά νου: Συχνά η αβάσταχτη απουσία φωνάζει δυνατότερα απ’ την παράταιρη παρουσία! Κανείς δεν θα την κατηγορήσει για έλλειψη εγκράτειας -δεν είναι άλλωστε αυτή το μόνο που λείπει απ’ την εποχή μας…

Εκδοτικός Οίκος

Διαβάστε επίσης...

Please wait...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε για όλα τα νέα του βιβλίου κατευθείαν στο e-mail σας. Εγγραφείτε τώρα!