Quia latinitas penuriosa est

Όταν κοινωνίες ολόκληρες ζουν «αποστειρωμένες», τυλιγμένες με τις «γάζες» των ψευδαισθήσεών τους, το μόνο σίγουρο είναι ότι αργά ή γρήγορα θα χυθεί αίμα. Πολύτιμο ανθρώπινο αίμα. Και φοβούμαι πως, μόλις γίνει η αρχή, το ποτάμι του αίματος θα σαρώσει τα σαθρά θεμέλια της σύγχρονης Δυτικής Δημοκρατίας…

Με αιτία το αποτρόπαιο χτύπημα στα γραφεία της Charlie Hebdo, όπου 12 συνάνθρωποί μας έπεσαν από τις σφαίρες μανιασμένων ισλαμιστών, και με αφορμή το απαράδεκτο υβρεολόγιο κατά πάντων ημών των «παθητικών τηλεθεατών του καναπέ» διά στόματος γνωστού γερόντιου της δημοσιογραφίας (τιμητή των πάντων μεν, θεσιθήρα δε ακλόνητο των τηλεκαναλιών και χρόνιο καταχραστή του κόπου νεαρών δημοσιογράφων που παραμένουν εδώ και μήνες απλήρωτοι στα διάφορα sites και έντυπά του), αισθάνθηκα την ανάγκη να θίξω το ευαίσθητο ζήτημα της δολοφονίας ανθρώπων (των καλύτερων σκιτσογράφων της Γαλλίας, κατά την επίμονη έκφραση του speaker των FM), αριστερών μάλιστα(!) όπως ο ίδιος επανέλαβε κατά συρροή, από «στυγερούς δολοφόνους τζιχαντιστές».

Βεβαίως, δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι παραμένω αλύγιστος ενώπιον του δράματος. Παρομοίως, ωστόσο, δεν μπορώ μετ΄ επιτάσεως να υιοθετήσω την… παράλογη λογική τού εκφωνητή που, εκθειάζοντας την Δυτική Δημοκρατία και κουλτούρα, δεν διστάζει να θέσει κατά τρόπο νοσηρό τις βασικές συντεταγμένες της έννοιας του Φασισμού και της ελευθερίας τής έκφρασης, πολλώ δε μάλλον να ορίσει εννοιολογικά το σημαινόμενο της σάτιρας. Αυτή η άρρωστη μπουρδολογία είναι ταυτόχρονα διεστραμμένη και επικίνδυνη. Διότι το να γελοιοποιείς το θρησκευτικό φρόνημα αλλοπίστων, το να διασύρεις παγκοσμίως τα βαθύτερα «πιστεύω» εκατομμυρίων ανθρώπων και να χλευάζεις κατ’ επανάληψη τον Θεό και προφήτη τους, μόνον σάτιρα και ελευθεροστομία δεν είναι: Είναι ύβρις -και κάθε ύβρις συνεπάγεται μια σκληρή νέμεση…

Αφήνω κατά μέρος το θέμα τού κατά πόσον μπορούν να χαρακτηριστούν ως «αριστεροί» κάποιοι που, βυθισμένοι σ΄έναν συβαριτικό τρόπο ζωής, αδυνατούν ή δεν θέλουν να κατανοήσουν τις πεποιθήσεις συνανθρώπων τους, την διαφορετικότητά τους, τις αρχές και την ιδιοσυγκρασία τους. Που, αυθαίρετα και καταχρηστικά προς κάθε έννοια λογικής, βαφτίζουν ως «προοδευτικότητα» κάθε επαίσχυντη και προσβλητική κακοήθεια εναντίον της συνείδησης και του φρονήματος εκατομμυρίων συνανθρώπων τους, ένεκα μιας δήθεν ελευθεριότητας της έκφρασης. Ούτε και στέκομαι στο υβρεολόγιο που εξαπέλυσε από μικροφώνου ένα μίασμα της σύγχρονης ελληνικής δημοσιογραφίας! Δεν με αγγίζουν καν τα λόγια ενός συστημικού αγύρτη των πάλαι ποτέ ερτζιανών, των συγχρόνων FM αλλά και του ευτελούς συστήματος προαγωγής τηλεπερσόνων!

Με θλίβει όμως η ανεπάρκεια του κοινού που επιμένει να τον ακολουθεί με την ιδιότητα του τηλεθεατή – τηλεακροατή…

Ο Δυτικός κόσμος είναι ενδεής. Απαίδευτος και κακοπληροφορημένος. Κάτι ακόμη χειρότερο: Ακαλλιέργητος, απάνθρωπος και αιμοσταγής! Η διαφορά του με τον «άλλο» κόσμο, τον εξ Ανατολών προερχόμενο και αλλοτρίως διαβιούντα, έγκειται απλώς στην μαζικότητα της δύναμής του, της επιβολής του, της επικυριαρχίας του. Γράφει την Ιστορία του κατά το δοκούν, αναζητά νομοτέλειες με ψευδή χαρακτηριστικά, στηρίζει την δράση του σε μυθοπλασίες, λειτουργεί καταχρηστικά και αδόκιμα -ενίοτε δε και εγκληματικά.

Για όλα αυτά, κανένας εχέφρων Δυτικός άνθρωπος δεν μπορεί να αισθάνεται υπερήφανος…

Πάνος Γιαννάκαινας

Διαβάστε επίσης...

Please wait...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε για όλα τα νέα του βιβλίου κατευθείαν στο e-mail σας. Εγγραφείτε τώρα!