Στα… μονοπάτια της Βασιλικής Λεβεντάκη

[ συνέντευξη στην Μαίρη Γκαζιάνη ]

Η Βασιλική Λεβεντάκη, μέσα από τους τίτλους των βιβλίων της, μας λέει ότι Η μοναξιά δεν έρχεται μόνη, δραπετεύει Στη σκιά της ενοχής, τριγυρίζει Στα μονοπάτια του καπνού και όλα γίνονται Για μια χούφτα αστέρια!

Τι είναι για σένα η γραφή; Ανάγκη; Εκτόνωση; Λύτρωση;

Γραφή… Ένα λευκό χαρτί έτοιμο να καταγράψει όλα όσα έχει ανάγκη η καρδιά να εκφράσει, ξεβράζοντας σκέψεις και συναισθήματα, εκτονώνοντας την κραυγή της ψυχής που ψάχνει μέσα απ’ τις λέξεις να βρει τη λύτρωση.Βασιλική Λεβεντάκη

Έχεις γράψει τρία αστυνομικά βιβλία και ένα παιδικό. Πώς συμβιβάζονται αυτά τα πολύ διαφορετικά είδη;

Ανήσυχο πνεύμα η δημιουργικότητα, αφουγκράζεται τους χτύπους της καρδιάς που διψούν για έκφραση, ίσως, με διαφορετικό τρόπο κάθε φορά… Κι αν το αστυνομικό βιβλίο μοιάζει αταίριαστο με το παιδικό, δυο άκρα αντίθετα που στέκονται σε ξεχωριστές πλευρές, εγώ θα έλεγα πως ήταν η διάθεση που υπαγόρευε το ύφος του κειμένου μου, ο σκοπός όμως πάντα ένας και κοινός: Να υπάρχουν μηνύματα στα έργα μου που θα καταφέρουν να αγγίξουν τις ψυχές των αναγνωστών και, κρατώντας μια χούφτα αστέρια να οδηγηθούν στα μονοπάτια εκείνα που μας διδάσκουν πως… η μοναξιά δεν έρχεται μόνη!

Η μοναξιά δεν έρχεται μόνη… Σπέρνει πίκρα και πόνο, για να θερίσει θυμό και οργή

Το παιδικό βιβλίο σου «Για μια χούφτα αστέρια», αγαπήθηκε πολύ από τα παιδιά. Ποιος ήταν ο στόχος σου;

Στόχος και σκοπός, βαθιά επιθυμία, κάθε αναγνώστης του παιδικού μου βιβλίου να πλημμυρίσει συναισθήματα, να αφεθεί στο μαγικό ταξίδι των αστεριών, να θυμηθεί αξίες που καθορίζουν και ορίζουν τη ζωή μας, να αγαπήσει το συνοδοιπόρο του στη διαδρομή της ζωής, να φουντώσει ξανά την ελπίδα στην ψυχή του!

«Η μοναξιά δεν έρχεται μόνη – Οι Δαιμονισμένες», το πρώτο αστυνομικό βιβλίο σου, αγαπήθηκε πολύ από τους ενήλικες. Πώς εμπνεύστηκες την ιστορία και πόσο κοπιαστικό ήταν για σένα να αναφερθείς σε μια εποχή της Σύρου πολλά χρόνια πριν;

Η απέραντη αγάπη μου για τον τόπο καταγωγής μου, τη Σύρο, στάθηκε η αφορμή για να ξεκινήσω το ταξίδι της Μοναξιάς. Ήταν μάλιστα αυτή η αγάπη μου που τοποθέτησε χρονικά την εξέλιξη της ιστορίας στα τέλη του 19ου με αρχές του 20ού αιώνα. Θα μπορούσα λοιπόν να πω πως το σκηνικό μου ήταν και η βασική μου έμπνευση. Περπατώντας στα στενά, κοιτάζοντας τα νεοκλασικά της Ερμούπολης, διαβάζοντας τη λαμπρή ιστορία της εμπορικής της ανάπτυξης, μεθυσμένη από τις μυρωδιές και τα αρώματά της, αφέθηκα εγώ σε μια ιστορία που την πυξίδα κράτησαν σταθερά οι ήρωές μου, οδηγώντας με στη θαυμαστή πορεία τους. Όσο για τη δυσκολία να επιστρέψεις σε μια περασμένη εποχή… ένα ταξίδι στον χρόνο μόνο αλησμόνητες εμπειρίες και συναισθήματα μπορεί να σου προσφέρει, ξεπερνώντας κάθε δυσκολία που μπορεί να φανερωθεί στον δρόμο σου.

Νατάσα Γκουτζικίδου, Βασιλική Λεβεντάκη (δεξιά)Τελικά η μοναξιά δεν έρχεται μόνη; Κι αν όχι, τι κουβαλάει μαζί της;

Η μοναξιά δεν έρχεται μόνη… Σπέρνει πίκρα και πόνο, για να θερίσει θυμό και οργή. Σβήνει τα δάκρυα με κόκκους λήθης, σαν τη φωτιά που υποτάσσεται στο χώμα προτού προλάβει να εξαπλωθεί…

Ακολούθησε το βιβλίο «Στη σκιά της ενοχής», όπου μας οδήγησες  στο Γαλαξίδι, και στη συνέχεια, με το τελευταίο βιβλίο σου «Στα μονοπάτια του καπνού», από τις εκδόσεις Λιβάνης, μας ταξιδεύεις στην Καβάλα, στις αρχές του περασμένου αιώνα. Κι αν με την Σύρο έχεις μια ιδιαίτερη σχέση και γνώση λόγω καταγωγής, στην Καβάλα πώς κατάφερες να μας ταξιδέψεις σε μια άλλη εποχή με περιγραφές που ανταποκρίνονται πλήρως στα τότε δεδομένα; Πώς εμπνεύστηκες το θέμα του;

Η Καβάλα στάθηκε για μένα η άγνωστη πατρίδα που με προκάλεσε να τη γνωρίσω. Ο τόπος που αναζήτησα να βρω ρίζες, να μπολιάσω στο ευλογημένο του χώμα, να αναζητήσω τις μυρωδιές του καπνού, να περπατήσω βήμα βήμα την εντυπωσιακή ιστορία του, γνωρίζοντας ανθρώπους που ο κάματος, η ανέχεια, οι δύσκολες συνθήκες, ακόμα και η αρρώστια, δεν κατάφεραν να τους πτοήσουν. Σε μια εποχή οικονομικά, κοινωνικά και ηθικά, τόσο δύσκολη για την πατρίδα μας. Σε μια περίοδο που μάθαμε καλά να αποχαιρετάμε οτιδήποτε κι αν θεωρούσαμε πριν από μερικά χρόνια ως «εύκολο» ή «δεδομένο».

Στα χρόνια τα τελευταία που διανύουμε, αναθεωρώντας τρόπους και στάσεις ζωής, η Καβάλα στάθηκε για μένα το λαμπρό παράδειγμα που έπρεπε να ακολουθήσω, τοποθετώντας τους ήρωες και την ιστορία μου σε ένα σκηνικό που θα μπορούσε να μας διδάξει, δίχως πομπώδη λόγια, παρά μονάχα με την αλήθεια που στο χρόνο κατάφερε να καταγράψει. Η πλοκή της ιστορίας αφέθηκε για μία ακόμα φορά στα σίγουρα χέρια των πρωταγωνιστών της.

Ποιο θα είναι το επόμενο συγγραφικό σου βήμα; Αστυνομικό, παιδικό ή κάτι άλλο;

Διανύω μια περίοδο έντονης ανάγκης για έκφραση και δημιουργία. Ειλικρινά δεν θα μπορούσα έτσι αβίαστα να απαντήσω. Πάντα η πρόκληση για κάτι νέο στήνει καρτέρι στα μονοπάτια της επιθυμίας και των στόχων μου.

Είσαι γέννημα – θρέμμα Πειραιώτισσα. Τι σημαίνει για εσένα ο Πειραιάς;

Την απεραντοσύνη της θάλασσας.

Υπάρχει κάποιο όνειρο που έχασες ή/και κάποιο που δεν το πραγματοποίησες ακόμα;

Τα όνειρα που θα χαθούν οριστικά θα είναι εκείνα που ο χρόνος δεν θα καταφέρει να πραγματοποιήσει στο σύντομο πέρασμά μας από τούτη τη ζωή.

Συνεχίζουμε τη διαδρομή μας… Πάντα με το κεφάλι ψηλά, πάντα χαμογελώντας… Ναι, δεν υπάρχει τέλος στην πορεία μας, υπάρχει μόνο αρχή

«…αδιαφόρησα στα σημάδια της μοίρας και προχώρησα…», γράφεις στο βιβλίο σου. Τελικά η μοίρα μάς  στέλνει τα σημάδια της; Μας προκαλεί ή την προκαλούμε;

Μαέστρος της προσωπικής μας μελωδίας, διευθύνει περίτεχνα του σκοπούς του πεπρωμένου μας, ενορχηστρώνοντας μια πορεία που εμείς είτε θα παρακολουθήσουμε σιωπηλοί και συγκεντρωμένοι ή θα προσπεράσουμε αδιάφοροι. Πάντα έχει τον τρόπο της να μας προκαλεί και να αναμένει καρτερικά την αντίδρασή μας.

Βασιλική Λεβεντάκη

Κι επειδή η μοναξιά δεν έρχεται μόνη, περπατάς στα μονοπάτια του καπνού για μια χούφτα αστέρια, ακόμα κι αν διαβαίνεις στη σκιά της ενοχής. Πού αλλού θα μας ταξιδέψεις;

Στα Μονοπάτια που η ψυχή μου θα ορίσει, αναζητώντας συντρόφους για μια ακόμα περιπέτεια, μια διαδρομή που θα μας γεμίσει συναισθήματα, εικόνες και εμπειρίες, ενώνοντάς μας σ΄ ένα ταξίδι δίχως αρχή μα και χωρίς τέλος.

Τι θα ήθελες να πεις ως επίλογο της κουβέντας μας;

Συνεχίζουμε τη διαδρομή μας… Πάντα με το κεφάλι ψηλά, πάντα χαμογελώντας… Ναι, δεν υπάρχει τέλος στην πορεία μας, υπάρχει μόνο αρχή -μια αρχή που θα ενώνει τις καρδιές μας και θα γεμίζει πάντα με ελπίδα τις ψυχές μας! Ευχαριστώ για την υπέροχη φιλοξενία!

(Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στο βιβλιοπωλείο Χαρτόπολις της Ελένης Νικολέλη, στο Νέο Ψυχικό, και δημοσιεύτηκε στο now24.gr)

Εκδοτικός Οίκος

Διαβάστε επίσης...

Carlos Ruiz Zafόn – Ψυχογιός

Previous Image
Next Image

info heading

info content

Georges Simenon – Άγρα

Previous Image
Next Image

info heading

info content

Previous Image
Next Image

info heading

info content

Please wait...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε για όλα τα νέα του βιβλίου κατευθείαν στο e-mail σας. Εγγραφείτε τώρα!