Το γυάλινο ρόδο (κριτική)

[ γράφει η Ελισσάβετ Δέδε ]

Η Ευαγγελία Ευσταθίου αυτή τη φορά μας συστήνει μια ηρωίδα εύθραυστη σαν το γυαλί, σε ένα βιβλίο όπου τα… ροδοπέταλα πορφυρώθηκαν από το αίμα και η αγωνία πορεύεται αντάμα με την ερωτική δίνη, σ΄έναν μοναδικό συνδυασμό αστυνομικού μυστηρίου και δράματος. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που συνδυάζει μοναδικά πολλά στοιχεία και συγκλονίζει όσο κανένα άλλο της συγγραφέως, γι΄αυτό ίσως αποτελεί το πιο ξεχωριστό από τα τόσο δυνατά όσο κι ευφάνταστα βιβλία μας έχει χαρίσει η Ευαγγελία Ευσταθίου. Συνιστά ένα αυθεντικό αστυνομικό θρίλερ με αισθηματικές προεκτάσεις, που κόβει την ανάσα του αναγνώστη! Θεωρώ πως μαζί με το Αν τον άνεμο ρωτήσεις και το Μ΄άλλα λόγια σ΄αγαπώ αποτελούν την χρυσή τριάδα της συγγραφέως.Ευαγγελία Ευσταθίου

Όπως σε όλα της τα βιβλία, έτσι κι εδώ η αφήγηση είναι γοητευτική, απλή και συνάμα πολύ παραστατική, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Η ομορφιά της γλώσσας σε ωραία συνύπαρξη με τη δύναμη της εικόνας δημιουργούν απίστευτα συναισθήματα. Κι ενώ στο πρώτο μέρος ξεδιπλώνεται μια πολυδαίδαλη και τραγική οικογενειακή ιστορία, στο δεύτερο κυριαρχεί η αδρεναλίνη κι ένας ερωτισμός παράφορος μαζί και παράλογος. Για άλλη μια φορά, η συγγραφέας διαχειρίζεται αριστοτεχνικά το προσφιλές μοντέλο ενός αντιφατικού ζευγαριού που το ταλανίζουν οι δαίμονες ενός πολυτάραχου χθες και ανεπούλωτα παιδικά τραύματα…

Συναντάμε το ιδανικό πρότυπο του λιγομίλητου όσο και σκληροτράχηλου αρσενικού που, παρά τις πληγές του, είναι έτοιμο να προστατεύσει το αδύναμους. Εδώ πρόκειται για τον γοητευτικό και μυστηριώδη υπαστυνόμο Νίκολας Κάραλη. Στο πλάι του προβάλλει ξανά ένα κορίτσι που δεν του επέτρεψαν να ανθίσει: η Έμμα Μαράντη. Είναι η ίδια η συλημένη αθωότητα σε όλη της την τραγικότητα, που η συγγραφέας ιχνηλατεί διεισδυτικά σε ένα πλήρες ψυχογράφημα που ξεδιπλώνεται καθ’ όλη την διάρκεια της πλοκής,

Το ξεχωριστό στο Το γυάλινο ρόδο όμως είναι ότι ο κεντρικός άξονας διακλαδίζεται σε καλοδουλεμένους δευτερεύοντες χαρακτήρες που κερδίζουν τις εντυπώσεις κ αποτελούν την κινητήριο δύναμη της ιστορίας μας. Τα δεύτερα πρόσωπα δε συνιστούν προσχηματικές παρουσίες όπως συμβαίνει συνήθως! Αντιθέτως είναι όλα αυθύπαρκτα,αξιοπρόσεκτα και σμιλεμένα με περισσή μαεστρία, απογειώνοντας το τελικό αποτέλεσμα. Είναι ο μελαγχολικός Ορέστης με το αέναο αίσθημα της μειονεξίας να ποτίζει πίκρα τις ζωές των γύρω του, άθελά του. Είναι η ραδιούργα, αλλά πονεμένη Αλεξάνδρα με τα τρομακτικά μυστικά που πυροδότησαν μια τραγωδία ασύλληπτη στον κοινό νου. Είναι η ονειροπόλα κι αέρινη Αναΐς και ο πολύπλευρος, ασταθής Στάμος. Παραδίπλα η πληγωμένη αλλά ώριμη έφηβη Σιλβί, η βασανισμένη Άνια και η φαινομενικά ανέμελη αλλά ουσιαστική Τζένη που εκπλήσσει με την εξέλιξή της.

Πάνω από όλα όμως είναι ο μαρτυρικός «εκείνος» που κινεί τα νήματα του δράματος. Συνήθως οι σκοτεινοί άντρες πρωταγωνιστές της Ευσταθίου φέρουν σημάδια και πληγές που τους προσδίδουν μια κοινώς αποδεκτή γοητεία. Είναι πανώριοι, σιβυλλικοί και θανάσιμα αρρενωποί! Δυσπρόσιτοι και ιδιόρρυθμοι, αλλά όχι διεστραμμένοι! O δε αντίθετος πόλος, αυτός του «κακού», είναι πολύ πιο επίπεδος, διακριτός, ξεκάθαρα εμφορούμενος από απληστία, φθόνο κι αναγνωρίσιμα ελαττώματα.

Ευαγγελία ΕυσταθίουΣτο Το γυάλινο ρόδο όμως συναντάμε κάτι παραπάνω. Ως ένα από τα πιο ευφυή συγγραφικά ευρήματα, ο «φονιάς με τα μαύρα ρόδα» είναι μια φιγούρα παρμένη από τα ερεβώδη βάθη της αυθεντικής λογοτεχνίας Τρόμου, που μεταδίδει όλη την ιδιότυπη σαγήνη της σ΄ ένα ασφυκτικό αγκάλιασμα έρωτα και θανάτου. Πρόκειται για μια ύπαρξη βαθιά νοσηρή, σκανδαλιστικά suis generis, «ζυμωμένη κυριολεκτικά με τον θάνατο» -έναν αγγελιαφόρο από την Κόλαση, ένα θραύσμα δαντικό. Έχουμε μια σπάνια για την ελληνική μυθιστοριογραφία σπουδή στο «Τέρας» και μια χαρτογράφηση της τρομακτικής του μόνωσης, που κορυφώνεται σ΄ ένα παράφορο αίτημα ένωσης κι αφομοίωσης. Το πεπρωμένο αυτού του πλάσματος, χωρίς μιμητισμούς, βρίσκεται σε μια γόνιμη ομολογία προς τον αρχετυπικό πια Έρικ του Γκαστόν Λερού όπως τον απέδωσε μάλιστα και η τηλεοπτική διασκευή του Arthur Kompit (1990).

Η συγγραφέας λοιπόν με μοναδική δεξιοτεχνία αναπαριστά ένα σκηνικό γοτθικού ρομαντισμού, ένα σκηνικό οδύνης και θανάσιμου αισθησιασμού που υποβάλλει στον αναγνώστη μια παράξενη ιερή φρίκη. Η εκτόνωση της θύελλας για την Έμμα, τον Ορέστη και τους υπόλοιπους ταλανισμέμνους πρωταγωνιστές, έρχεται με μια σειρά ανατροπών αλλά και μ΄ ένα συγκλονιστικό μάθημα αγάπης που αναδεικνύει τη δύναμή της να αγκαλιάζει αυτούσια κι απροσχημάτιστα ακόμη κι αυτήν την ανθρώπινη αθλιότητα του αγαπημένου προσώπου, όχι μόνο την εξιδανικευμένη μορφή του. Η πορεία αυτή κλείνει ακριβώς τη στιγμή που μ΄ έναν έξυπνο τρόπο στο προσκήνιο ξεπροβάλλει ένας νέος έρωτας, ισχυρός κι αιματηρός, που διαπερνά τους αιώνες, με κεντρικά του πρόσωπα τη Ρεγγίνα και τον Ραφαέλ. Είναι βέβαιο πως θα θελήσετε να τον ανακαλύψετε στο επόμενο βιβλίο της, Βαθύ, βελούδινο σκοτάδι ,αφού το Το γυάλινο ρόδο θα σας εμπνεύσει τόσο δυνατά συναισθήματα που σίγουρα θα αποζητάτε να τα αναβιώσετε ξανά μέσα από την μαγική πένα της Ευαγγελίας Ευσταθίου.

Οπωσδήποτε αφεθείτε, λοιπόν, στα μύρα αυτού του ρόδου που ευωδιάζει έρωτα και θάνατο μαζί…

Εκδοτικός Οίκος

Διαβάστε επίσης...

Please wait...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε για όλα τα νέα του βιβλίου κατευθείαν στο e-mail σας. Εγγραφείτε τώρα!