Ξεπεσμένοι άγγελοι (κριτική)

[ γράφει η Ελισσάβετ Δέδε ]

Γιώτα Παπαδημακοπούλου

Τη γνωρίσαμε ως δυναμική κριτικό ταινιών και βιβλίων για τον δημοφιλή ιστότοπο Το Μεγαλείο Των Τεχνών. Τώρα όμως η Γιώτα Παπαδημακοπούλου ανοίγει τα συγγραφικά της φτερά και, παρ’ ότι ασχολείται με… ξεπεσμένους αγγέλους, το δικό της «πέταγμα» προδιαγράφεται να την οδηγήσει ψηλά, αν εργαστεί πάνω στη θετική βάση που έθεσε!

Το Ξεπεσμένοι άγγελοι αποτελεί ένα πολύ δυνατό «ποδαρικό» για τη νεοεμφανιζόμενη συγγραφέα, που θα συγκινήσει σίγουρα τις καρδιές του αναγνωστικού κοινού. Παρά τον σαφή αισθηματικό προσανατολισμό τους, το πόνημα της Γιώτας Παπαδημακοπούλου είναι κάτι πολύ παραπάνω από ένα συγκινητικό ρομαντικό μυθιστόρημα: Πρόκειται πρωτίστως για ένα οδοιπορικό αυτογνωσίας, που, παράλληλα με τη συναισθηματική φόρτιση του δυνατού έρωτα, αρθρώνει και κάποιες διδακτικές αλήθειες που μας αφορούν λίγο πολύ όλους.

Στο επίκεντρο βρίσκεται φυσικά ένας σπάνιος έρωτας, που ένα χαριτωμένο λογοπαίγνιο με τα ταυτόσημα ονόματα των ηρώων, μας προδιαθέτει για το πόσο δυνατός είναι… Η τραγωδία αυτού του έρωτα όμως δεν πηγάζει από αντιξοότητες, μυστικά και πάθη, αλλά από την ίδια την ψυχοσύνθεση της ηρωίδας -κι εδώ υπεισέρχεται ένας γόνιμος κοινωνικός προβληματισμός. Είναι το δίλημμα ανάμεσα στην αυτονομία και την εξάρτηση που κρύβεται πίσω από την αγωνιώδη αυτή ερωτική ιστορία.

Μεγαλωμένη σε ένα ευχάριστο περιβάλλον, η Αγγελική αντιπροσωπεύει τη μέση μοναχοκόρη μιας μεσοαστικής οικογένειας που έχει προγράψει ένα ασφαλές πλαίσιο για τη μελλοντική της εξέλιξη, δολοφονώντας τα όνειρά της, στο όνομα της εξασφάλισης και μιας επιφάνειας αρεστής στον κοινωνικό περίγυρο, αλλά όχι στην ίδια την ψυχή… Η δυσκολία της ηρωίδας ν’ απαγκιστρωθεί από αυτό το περίγραμμα εδράζεται στον ίδιο τον ευνουχιστικό τρόπο ανατροφής της, αποτρεπτικό για τον «απογαλακτισμό», που χαρακτηρίζει μια ελεύθερη προσωπικότητα. Η αληθοφανέστατη αυτή καθήλωση της ηρωίδας αποτελεί ένα από τα πιο καίρια προβλήματα της οικογενειακής ζωής.

Ως προς αυτό, το Ξεπεσμένοι άγγελοι με ταξίδεψαν στην εφηβεία μου, όταν διάβασα ένα οδυνηρό μυθιστόρημα για την ενηλικίωση του εφήβου: Στο κοινωνικό μυθιστόρημα Μου μαθαίνετε να χαμογελάω, σας παρακαλώ; η Ιφιγένεια της Ελένης Δικαίου αντιμετωπίζει την ίδια ενοχοποιητική παγίδευση που ακρωτηριάζει, χωρίς να το καταλάβει, την προσωπικότητά της.

Σε μια νοητή «αλυσίδα», ένιωσα την Γιώτα Παπαδημακοπούλου να «παραλαμβάνει» αυτόν τον προβληματισμό από το εφηβικό στάδιο, στην πρώτη ενήλικη περίοδο, ενσταλάζοντας έντονο ερωτισμό, αφού κι η Αγγελική της βρίσκεται στο επόμενο ηλικιακό σκαλί από την ύστερη εφηβεία της Ιφιγένειας -σφάγιο ανυποψίαστο και εκείνη στις επιδιώξεις άλλων…

Όπως καταδεικνύει το ευφάνταστο και πολύ υποβλητικό εξώφυλλο, λοιπόν, η δική μας Αγγελική είναι εγκλωβισμένη σε μια «γυάλα» από όπου ατενίζει έναν κόσμο που θέλει, αλλά δεν της επιτρέπεται, να πιάσει. Όταν βίαιες ανατροπές σπάσουν τη γυάλα, τα… θραύσματα θα «ματώσουν» την ηρωίδα -με το «αίμα» των πληγών αυτών να «λεκιάζει» και την ψυχή του αναγνώστη που συμπάσχει απόλυτα μαζί της.

Με γλώσσα σύγχρονη και νεανική, ενίοτε σκληρή, χωρίς λογοτεχνικά σχήματα ή εκτενείς περιγραφές, η Γιώτα Παπαδημακοπούλου μεταδίδει το τυραννικό δίλημμα που διατρέχει μεγάλο μέρος του βιβλίου, καταφέρνοντας παράλληλα να αναδείξει και τη σπουδαιότητα της φιλίας στη ζωή του ανθρώπου.

Γιώτα Παπαδημακοπούλου

Αν έπρεπε να βρω μια και μοναδική αδυναμία στο βιβλίο, θα εντόπιζα μια ανισομέρεια στη διήγηση. Δηλαδή το πρώτο μέρος εμπεριέχει κάποια περιττά στιγμιότυπα και διαλόγους που ελάχιστα προσφέρουν στην πλοκή, ενώ συγκλονιστικές εξελίξεις του δεύτερου μέρους συμπιέζονται σε λιγότερες σελίδες απ΄ όσο θα έπρεπε. Αυτό ωστόσο δεν αναιρεί καθόλου τη δυναμική του βιβλίου, που τελικά εισχωρεί στην καρδιά σου και την κάνει κομμάτια! Πραγματικά, η εντελώς αναπάντεχη τροπή της ιστορίας, στο τελευταίο μέρος, αιφνιδιάζει τον αναγνώστη και τον βυθίζει σε μια δίνη συναισθημάτων πυρετική. Δύσκολα κάποιος θα μείνει αδάκρυτος, δύσκολα θα αποφύγει έναν κόμπο στον λαιμό. Αγανάκτηση, απόγνωση, θυσία: Έννοιες που, σε επιδέξιο κι αληθοφανή συνδυασμό, στροβιλίζονται σε ένα κρεσέντο τραγικότητας -από αυτά που μόνο η ζωή ξέρει να συνθέτει…

Ένα βαθύ αναγνωστικό βίωμα μεγάλης έντασης, που σε συνοδεύει αρκετή ώρα μετά το τέλος της ιστορίας και δύσκολα το ξεχνάς. Το μεγαλύτερο επίτευγμα της Γιώτας Παπαδημακοπούλου σε αυτό το βιβλίο είναι πως καταφέρνει να μας διδάξει την ευθύνη του εαυτού μας και να μας μεταδώσει ατόφια συγκίνηση, χωρίς να την εκβιάσει με μελοδραματικές ευκολίες ή τη γοητεία της γλώσσας, ισορροπώντας ανάμεσα στον ρεαλισμό, τη στρωτή αφήγηση και το πάθος.

Ακολουθήστε λοιπόν μια ηρωίδα με «αγγελική» γλυκύτητα σε ένα επίπονο ταξίδι προς την κατάκτηση της ευτυχίας και του αληθινού έρωτα που έρχεται μόνο μέσα από την αυτογνωσία και την αυτονομία…

Εκδοτικός Οίκος

Διαβάστε επίσης...

Please wait...

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Ενημερωθείτε για όλα τα νέα του βιβλίου κατευθείαν στο e-mail σας. Εγγραφείτε τώρα!